Op vier juli 2008 was het zover: ik werd beëdigd als BABS: Bijzonder Ambtenaar van de Burgerlijke Stand. Ik mocht voortaan stellen gaan trouwen.

Afgelopen dinsdag kreeg ik een mail van het dagblad Trouw, waarin stond dat mijn verhaal 'Veilig verlangen?' (NB dit

Afgelopen maandag ging ik het verhaal, dat ik geschreven heb voor de oproep van uitgeverij Pica, voorlezen aan een groep vijf.

Gistermiddag sprak ik met een buurvrouw over het korte verhaal dat ik geschreven heb voor uitgeverij Pica. Het moet gericht zijn op kinderen in groep vijf.

Op de bijeenkomst van Schrijven Online werd benadrukt dat het schrijven van een Vlaams Filmpje, of in ieder geval een poging daartoe, loont.

Vandaag kwam mijn bijna twaalfjarige proefleester met mij praten over het deel van mijn kinderboek-in-wording, dat zij gelezen heeft. Het was een interessant gesprek.

Anderhalve week geleden zat ik vast met mijn manuscript-in-wording. Ik kreeg geen woord meer op papier en vroeg mij ernstig af of het verhaal tot dan toe wel interessant genoeg was.

Mijn nek doet zeer en mijn armen voelen alsof ik een uur heb armpjegedrukt. Ik weet de oorzaak: de computer. Of eigenlijk, de houding waarin en de hoeveelheid tijd die ik erachter zit.

Sinds het kerstpakket van mijn man zijn wij de gelukkige bezitters van een senseoapparaat. Om ons heen hadden we al gehoord dat het heel handig is, zo’n apparaat.

Toen ik een jaar of tien was staken mijn oom, broer, nichtje en neefje vuurwerk af, terwijl ik toekeek. Zij moedigden mij aan om mee te doen.