Gisteren was ik op de Deventer boekenmarkt. Langs de Ijssel en in het Middeleeuwse stadshart stonden honderden boekenkraampjes. De stad lokte met zes kilometer zwart-op-witte zaligheid.

Sinds februari ligt er een folder van een leuke schrijfwedstrijd in mijn to-do-map. Daar wil ik er graag aan meedoen. En genomineerd worden.

Mijn verhaal was af. En ik was gelukkig. (Dat ben ik altijd als ik een taak heb volbracht.) Toch vóelde ik - meer dan ik wist – dat het einde niet optimaal was. Verdorie. Ik kon er de vinger niet op leggen. Iemand kon het wel. Gelukkig. Mijn dank. Nu herschrijf ik het einde. En daarbij zit ik vast.

Met vandaag erbij wacht ik nu honderdvijftien dagen op de uitslag van een schrijfwedstrijd. Een leuke schrijfwedstrijd. Ik kan er de publicatie van mijn verhaal winnen. Of een mooie geldprijs. Of niks.

Het gebeurt niet vaak, maar afgelopen zondag is het gelukt: Ik bleek een
winnend verhaal te hebben! Maandag stond er een berichtje in de krant met mijn naam, luid en duidelijk in de kop.

Mijn hoofdpersoon zit flink in de nesten. En ik dus ook. Ik vraag me af hoe het verder met haar moet. Of het wel goed met haar zal aflopen.