Blog van LIL

Een pak naar mijn hart

Ik kwam net thuis en uit mijn brievenbusje puilde een pakket – hét pakket! Ik wist al wat het was; herkende de witte verpakking zonder logo of wat dan ook te hebben gezien. Mijn boek! Mijn twintig exemplaren zijn gearriveerd! Priority post van Nederland naar dit verre eiland.
Bijna vergetend de handrem op te trekken, motor uit te schakelen, kinderen uit de auto te laten, loop ik zwevend mijn geluk tegemoet.

De weg naar de eerste kennismaking is lang, maar ik stel mijn nieuwsgierigheid nog liever wat uit. Heerlijk dat gemartel: hoe ziet het eruit? Hebben ze de titel uiteindelijk aangepast? Welke foto hebben ze uitgekozen? Zitten er wel twintig in? Het voelt zo licht aan. Openmaken? Wacht, eerst de voordeur open. Tas, sleutels, stoel… Nu?

Ha! Daar is ze – dit boek is een zij. We kennen elkaar; hebben elkaar via het beeldscherm ontmoet weliswaar, maar dat neemt niks weg. Het voelt meteen vertrouwd: het formaat, de aantal pagina’s, flaptekst… Mijn derde AVI-boekje al, weer, maar, toch?
Geen harde kaft voor deze serie, maar wel een oplage van twintigduizend! Dat is een vijfde van de bevolking van mijn land, veertigduizend lezende ogen (met kans op een klein percentage afwijking in het aantal)!
Geen roman van een literaire uitgeverij misschien, geen toekomstige verfilming of een nominatie van de Kinderjury. Maar, weer, al, mijn derde publicatie in boekvorm, in Nederland - een groot land in verhouding tot een eiland met de grootte van Texel. En geloof me, díe weg is lang!