Blog van Trenke

Eervolle vermelding

Afgelopen dinsdag kreeg ik een mail van het dagblad Trouw, waarin stond dat mijn verhaal 'Veilig verlangen?' (NB dit is een verhaal met een seksueel thema!) een eervolle vermelding zou krijgen. Ik mocht naar de Schrijfdag komen, de mail zou als toegangsbewijs dienen. Ik mocht niet met anderen praten over de mail, want de uitslag was nog strikt geheim en bloggen zou helemaal uit den boze zijn. Het helemaal niet praten lapte ik aan mijn laars, ik belde mijn schoonmoeder ('Wat leuk!'), mijn moeder ('Is dat dat gore verhaal over die Brutus?'), mijn schoonzus (iets minder positieve reactie, want ik belde om te vertellen dat ik helaas toch niet kon komen op de verjaardag van haar dochter) en mijn vriendin ('Helemaal super!'). Daarna bedwong ik mij ernstig om niets op schrijvenonline te zetten, maar mailde ik het nieuws nog wel naar twee forummers met wie ik de laatste tijd aardig wat contact heb vanwege schrijfwedstrijden. Je bent trots of je bent het niet.
Vrijdagavond keek ik nog even op de website van Trouw. De uitslag bleek er al te staan, dus vond ik dat ik mijn nieuwtje ook mocht posten. Daardoor kwam ik natuurlijk veel later in bed dan de bedoeling was.
Zaterdag reed ik met de auto naar Amsterdam. Ik had met de trein gewild, maar er waren werkzaamheden tussen Zwolle en Amersfoort, waardoor een treinreis vier uren zou kosten. Enkele reis. Dus ging ik naar de parkeerplaats bij het huis van mijn moeder. Zij woont in Amsterdam en ik ging liever naar haar huis dan naar een Transferium, omdat ik vanaf haar huis precies weet hoe de metro gaat. Niet dat ik bij haar langs kon gaan, want zij ging natuurlijk wel naar de verjaardag van mijn nichtje.
Onderweg moest ik nodig plassen. Ongetwijfeld speelden de zenuwen wat mee, dus op een toilet bij een tankstation ging ik zitten en kwam meteen terzake. Vervolgens greep ik naar het wc-papier en had ik alleen een lege rol te pakken. Ik maakte een snelle overweging: wanneer zou ik me erger schamen, als een zaal met mensen me aan zou kijken terwijl ik niet schoon zou zijn, of als een paar mensen om mij moesten lachen omdat ik om toiletpapier vroeg? Ik bonkte dus maar op de deur. Na wat tijden wachten leek kreeg ik een zakdoekje van een aardige toiletganger.
In Amsterdam moest ik nog met de metro. Daarna een stuk lopen. De kaart van routenet.nl kwam op mijn over alsof hij in het Chinees was geschreven, dus vroeg ik de weg aan Amsterdammers. Dat leverde mij niet de kortste route op, maar ik kwam er wel en nog ruimschoots op tijd.
Eerst was er een plenair deel, waarbij Vincent Bijlo, blinde cabaretier en romancier, geïnterviewd werd over schrijfdingen, zoals hoe hij schreef en hoe hij verhalen bedacht. Toen vertelde Bas Haring over zijn schrijven. Op zich waren beide onderdelen niet onaardig om te horen, maar toch had ik het gevoel dat ik er weinig aan had. Over schrijfmotieven, manieren om te schrijven, hoe schrijvers inspiratie krijgen enzovoort heb ik al veel gelezen en het verhaal van nog weer twee schrijvers, die duidelijk heel andere schrijvers zijn dan ik (en nee, dan doel ik niet op hun succes) vertelde mij niet veel nieuws.
Vervolgens volgde ik een workshop. Eerst was er een praatje, waarbij de belangrijkste schrijfboodschap was: 'Less is more', 'Kill your darlings' en 'Show don't tell'. De groep kreeg de opdracht een verhaaltje te schrijven met als onderwerp wat de schrijver nooit has willen missen. Er werd een woordenlijst bij gedaan van woorden die niet gebruikt mochten worden. Op zich een leuke oefening. Alleen jammer dat de spreker tien minuutjes nam om vier stukjes kort te bespreken, waarbij dingen genoemd werden die ik ook kon bedenken. Geen wonder, als mensen zo kort tijd kregen om iets in elkaar te flansen, dan maken ze fouten.
Het moment van de ontknoping was toen daar. Ik had rustig vies kunnen worden op het toilet, want ik werd niet naar voren geroepen. De namen van de mensen die een eervolle vermelding kregen werden wel genoemd. Wat ik wel raar vond, was dat zelfs niet ale winnaars naar voren werden geroepen. De nummer één mocht zijn verhaal voorlezen. Dat deed hij goed en het verhaal was leuk, maar jammer was dat ik het al gelezen had. De nummer drie bleek onder een pseudoniem ook nog eens een eervolle vermelding gewonnen te hebben. Zij werd naar voren geroepen om het verhaal van de vermelding voor te lezen. Dat vond ik wel leuk, omdat dat verhaal niet in de krant stond. Daarna werd er met deze mensen gesproken, over wat hun schrijfplannen waren en hoe ze aan een verhaal begonnen. Ik vrees dat ik het risico loop wat onaardig over te komen met deze blog, maar wederom, dat zegt mij niet zoveel. Dat komt denk ik met name door schijvenonline, waar ik al zoveel topics heb gelezen over inspiratie, aspiratie en schrijfmomenten (wel interessant) dat nog meer informatie hierover geen meerwaarde heeft voor mij. De vrouw die de tweede plaats gewonnen had heeft niet eens een handje gekregen, zij is alleen maar opgestaan en heeft applaus mogen ontvangen. Vond ik toch wat magertjes.
Daarna kwam Vincent Bijlo nog even aan het woord. Hij vertelde kort wat over de dag en las toen een verhaaltje voor waarbij hij zich eerst goed gehouden had aan de woorden die niet gebruikt mochten worden en hij vervolgens bijna al die woorden functioneel achter elkaar plakte. Leuk gedaan!
Tot slot was er een borrel, waar je natuurlijk wel voor moest betalen. Ook scheen er iemand van Querido rond te lopen. Ik had wel anderhalve bladzijde van mijn manuscript voor een kinderboek meegenomen, maar ik wist niet waar de man was en ik was veel te moe. Dus heb ik nog even gesproken met degene van Woordenstroom die ik daar ontmoet heb (Woordenstroom is een schrijfclub waar ik elke twee maanden een verhaal voor schrijf, maar waarvan ik de leden nog nooit ontmoet heb) en toen ben ik huiswaarts gekeerd.
Dat ik erg moe was bleek wel, want ik heb een afslag gemist. Ineens reed ik via Amersfoort en Zwolle, wat me zeker een kwartier extra gekost moet hebben. Totaal afgemat kwam ik thuis. Te moe om een blog over de dag te posten. Dat doe ik nu dus maar.