Blog van L.A.Pine

Schrijven aan zee?

Met het vooruitzicht van 4 hele avonden schrijven aan mijn boek, vertrek ik samen met mijn dochtertje van zeven naar Bergen aan Zee.
Het appartement blijkt prachtig te zijn, inclusief aparte slaapkamer waar ik bij het boeken speciaal op had gelet. De planning is namelijk om overdag met z'n tweetjes dingen te ondernemen en ’s avonds, als de kleine op bed ligt, heerlijk een paar uurtjes te gaan schrijven.
De eerste avond ben ik moe van het pakken, sjouwen, reizen en inrichten. Een lekker dik boek van Hubert Lampo lonkt. Op het terras nestel ik mij op het ligbed en lees de sterren van de hemel.
De tweede avond zijn we na een dagje strand rozig en warm. Mijn dochtertje kan haar draai in bed niet vinden en komt mij zo’n zes keer vergezellen bij het schrijven. Niets vervelender dat steeds uit je verhaal gehaald te worden. Toch maar weer Lampo ter hand genomen. Het is makkelijker de draad op te pakken van een roman die al op papier staat, dan om de vage draad van het ongeschreven verhaal in mijn hoofd steeds terug te moeten halen.
De derde avond genieten we op het strand samen van de door mij beloofde zonsondergang. We zijn er overdag zelfs een middagdutje voor gaan doen. Ik heb niets te veel beloofd, want de natuur werkt mee en laat ons alle schakeringen rood zien die we maar kunnen verzinnen.
Aangezien het ’s avonds schrijven tot op heden niet wil lukken, neem ik de vierde dag mijn schrijfwerk mee naar het strand. In mijn halve wind tentje doe ik verwoede pogingen om wat op papier te krijgen. Het zand zit overal, even opletten want mijn dochtertje gaat toch wel ver het water in, “Mama, ik heb dorst”, mijn pen wil niet schrijven op het papier dat vettig is geworden van de zonnebrandolie, “Mama, kom je samen met zand spelen?”…
Mijn hoop toch nog maar gevestigd op de laatste avond, maar al na de eerste keer dat mijn dochtertje weer uit bed komt laat ik ook deze hoop maar varen.
Het waren heerlijke dagen en ik ben een heel eind gekomen met mijn boek…lezen.