Blog van LIL

Thank God it’s Friday!

Schrijven doe je elke dag, zo vaak mogelijk, geregeld, als je het niet meer laten kan, ieder zijn aanpak. Voor mij is het ‘De Vrijdag’.

Van maandag tot maandag schrijf ik mijn ochtenden vol. Het hoeft niet persé achter de computer. Ik kan dromend op de bank, fluitend in de tuin, comateus voor de televisie of in trance shoppend, werelden schapen. Van acht tot twaalf, daar moet het allemaal gebeuren, want ‘s middags wordt euforie, frustratie, concentratie…alles, abrupt verbroken door gegil, gejammer of gezelligheid van twee schoolvermoeide kleuters.

Maar, dan is het vrijdag – o, ik verlang zo naar die vrijdag – en worden de kinderen van school opgehaald door oma en opa, mogen ze logeren bij die twee allerliefste mensen; vierentwintig uur lang! Van acht tot waar de nacht mij brengt kan ik dromen, fluiten, comateus wezen, of welke wenselijke vorm van lichamelijke afwezigheid ik wil aannemen. Dat ik op zo’n vrijdag, ook nog eens ongestoord, ongeïnterrumpeerd en daadwerkelijk wat op papier kan zetten, dat is… dat is… ik heb er geen woorden voor, zo’n gezegend gevoel is dat!

Vlak voor een adembenemende zonsondergang – waar ik geen benul van heb, want ik ben hard aan het werk - komt mijn man thuis. ‘Dushi? Whisky-tje?’ Ach, voorruit, ‘t is per slot weekend. Misschien maakt het zelfs wat in me los, voor het geval er iets vastzat. Een uurtje later, een woordje verder, manlief: ‘Heb je honger? Zin in pizza?’ Ja, lekker, doe maar. Ik was vergeten te eten. Als ik jou toch niet had?

Moet weer aan de slag. Nog één hoofdstuk, ééntje maar en… ‘Ik heb verse slagroom gehaald. Zin in Irish Coffee?’ vraagt hij mij met goddelijke lichaam én in weekend-stemming. En dan? Hou ik er toch maar mee op, denk ik. Zo’n verlossend gevoel, dat is... dat is...