De eerste 70 bladzijden staan op 'papier'. Gisteren heb ik ze uitgeprint en laten lezen aan mijn kritische partner. Een spannend moment omdat hij niet iemand is die zegt : 'Geweldig! Prachtig!' Gelukkig maar want dat zou me niet verder helpen. En inderdaad, hij heeft kritiek. Zijn conclusie ; Je kan wél schrijven. dat is prettig om te horen. Het verhaal en de personages boeien, je wilt weten hoe het verder afloopt. Maar hij constateert dat ik in het begin teveel dingen herhaal en dat het verloop in het begin, wat hem betreft, te snel gaat. Ik heb namelijk gekozen om het verhaal door twee hoofdpersonen te laten vertellen. Dat brengt met zich mee dat je als lezer niet snel de kans krijgt sympathie op te vatten voor de man of de vrouw. Je krijgt de geschiedenis van deze twee mensen vanuit twee gezichtspunten te horen. Daarmee heb ik het mezelf niet gemakkelijk gemaakt, ik weet het. Maar ik wil het persé zo. Waarom? Omdat de geschiedenis van een oudere man die een verhouding krijgt met een jongere vrouw een veel verteld verhaal is en vrijwel altijd gebeurt dat vanuit één persoon, nl. de man óf de vrouw. Ik wil de emoties, de worstelingen en de problematiek ( en uiteraard ook de passie en het geluk ed) vanuit twee gezichtspunten laten zien omdat het beeld dat de één van de relatie heeft nogal verschilt van het beeld van de ander. Daarmee loop ik het risico dat de lezer telkens uit zijn ritme wordt gehaald - dat is ook iets wat mijn partner aanhaalde - maar ik weet zeker dat, wanneer je gewend raakt aan deze stijl, je het verhaal heel goed kunt volgen en er in mee kan gaan. Maar het blijft een spannend proces.
Verder loop ik af en toe aan tegen mijn eigen ongeduld. De roman zit al helemaal in mijn hoofd en wil er uit! Het liefst had ik het morgen al af. Het slaat nergens op natuurlijk. Er moet nog heel veel geschreven en - vooral ook- geschrapt worden en herschreven. IK probeer elke dag van negen tot twaalf te schrijven zodat ik me 's middags kan wijden aan de andere dingen die ik als huismoeder óok moet doen. Over het algemeen lukt dat wel. Vandaag al niet meer.
Op deze site hoop ik een beetje steun en af en toe feedback te vinden, me op te trekken aan anderen die al verder in het proces zitten en moed te verzamelen om door te gaan en in mezelf te geloven. Ik kán schrijven! Nu nog mensen die het willen lezen.......

30 januari 2008

Ik zit er heerlijk in, in het ritme. de grote lijnen zijn uitgezet en het verhaal begint zich vanzelf te schrijven. Er duiken personages op die ik niet had voorzien en ik maak kennis met een land waar ik nog nooit ben geweest. Gisteren heb ik de hele dag kunnen schrijven tot 00.45! Wat een zaligheid.