Gebruik ik cliché's in een verhaal of liever niet? Daar kan ik op blijven steken. Soms maken alledaagse gezegdes in één klap duidelijk wat ik bedoel. Toch aarzel ik om ze te gebruiken, zijn het geen dooddoeners?
Soms ontdek ik er al schrijvend zelfs een die niet klopt. Zoals: 'Je moet ermee leren leven'.
Waarmee? Dit betekent zelden iets goeds. Leren? Hoe, waar, van wie? Als iemand 'ermee' moet leren leven is de ellende een feit en voor leren geen tijd. 'Je moet ermee leven' . PuntUit. Cliché afgekeurd.
In het dagelijks leven ergeren mij gewoonte-opmerkingen als: 'Ik weet wat je voelt' O Ja? U kent mij noch mijn situatie, kom nou toch! Evenzo clichéhandelingen: medelijdende blikken, ongewenste hulp.
Dus waarom zou ik ze schrijven?

Makkelijk zijn ze wel en lekker algemeen. Kan ik geen argument vinden om toch af en toe, indien van toepassing.....?
Misschien dit: zo'n gebaar, zo'n opmerking is vaak zó goed bedoeld; mensen zijn dolblij dat ze gelegitimeerd áárdig kunnen zijn. En 'een goed hart is wat waard, vandaag de dag'. Kijk, dat klopt in elk geval. Tevreden over des mensen goede wil weet ik even zeker dat cliché's niet altijd misplaatst zijn.