Waar ik mij ook bevind, ik zet altijd al mijn zintuigen open om iets te ontdekken wat nuttig kan zijn voor een literaire creatie. Het leuke aan schrijven is dat je allerlei opgevangen stukjes kunt brouwen tot een totaal nieuw gegeven. De 'echte' situaties gaan in je schrijvershoofd een eigen leven leiden. Het fragment dat je juist zag of hoorde, krijgt een andere dimensie en het vervolg begint zich in je hoofd af te spelen. En dan komt het grote moment. Je start met de hersensspinsels neer te schrijven. Wat later te schrappen en te herschrijven, tot je redelijk tevreden bent. Het verhaal begint te lopen. In de aanvangsfase ben je de grote schepper over je personages, verhaallijnen en alles wat er omheen draait. Maar dan gebeurt er iets merkwaardigs. Je personages beginnen een eigen leven te leiden. Je kijkt toe en ziet hoe jouw creaties reageren alsof ze zelfstandig zijn. Opmerkelijk is dat personages, enige tijd daarvoor onbestaand, nu deel uitmaken van jouw leven. Of... is het omgekeerd. Wie is echt en wie niet? Vissen in een aquarium beschouwen hun plaats ook als 'de wereld', terwijl ze niet weten dat ze in de gaten worden gehouden door 'superieure' wezens. Onze personages leven ook in hun wereld en de auteurs houden ze in de gaten. En de schrijvers? Door wie worden zij in de gaten gehouden?