Het is misschien niet de bedoeling van de firma Schrijven Online, maar vriend en ik gaan samen gebruikmaken van mijn (onze?) account. Samen heten we nu Maxine. Eén naam verbindt ons tweeën.
Wij zijn alleen getrouwd als het ons uitkomt.
En zo hoort het ook.

Hij schrijft.
Ik schreef eerst veel meer dan hij.
Ik heb nu een baan.

Zo ziet Maxine er dus uit; als een tweekoppig wezen waarvan één hoofd ook daadwerkelijk wel eens nadenkt over schrijven- en daar dan wat meer mee wil doen dan zo af en toe in een vakantie wat woorden op papier smijten waar 'later' nog iets mee gaat gebeuren.

Natuurlijk hoopt het andere hoofd, het hoofd dat steeds alleen maar aan lesgeven kan denken, dat de boost van de vriend ook de boost van de vriendin zal blijken te zijn. En dat er een toekomst in het verschiet ligt waarin wij allebei apart achter een Mac (ik wil dan zo'n lapMac) aan een literaire carrière werken waarvan Nicci en French zullen denken: Wat hebben zij het riant voor elkaar zeg, in die kast van een huis waarin zij uitgebreide party's houden met hun vrienden en waarin zij een toneelzaal hebben voor hun eigen producties.

Niet dat de motor per sé een villa met een landgoed eromheen moet zijn.
Het hoeft niet. Mag wel. Ik ga daar geen nee tegen zeggen.

Hoewel.
Dat ik naar buiten kijk en de hele tijd verbaasd ben omdat alles wat ik zie van mij is.
En dat dan het zweet met liters tegelijk naar buiten klotst omdat ik me dan pas realiseer dat een landgoed leuk is, maar dat rododendrons óók verzorgd moeten worden - en hoe eigenlijk? Wat heeft een gemiddelde rododendron nodig om een beetje een blije rododendron te zijn?
Wat maakt een goedgemutste rododendron?
Hoe ziet een rododendron er eigenlijk uit? In depressieve toestand of in uitzinnig blije dito?
Weet iemand nog een goede en beetje normale tuinman?
Ik ken zelf wel wat mensen die boomkunde enzo hebben gestudeerd maar die zijn allemaal op een hele ecologische manier een beetje wappie en derhalve onmogelijk om thee mee te drinken zonder het gevoel te krijgen dat de walvisvaart uitsluitend mijn schuld is omdat ik graag tonijn eet en mijn poes ook.
Zo iemand wil ik niet eens bij mijn rododendrons.
Het was de bedoeling dat de rododendrons een beetje blij zouden worden.
En met zo'n insteek gaat dat natuurlijk niet lukken.
Als het zo moet, dan lees ik ze zelf wel voor uit Alice in Wonderland. Dat doe ik ook bij de planten die ik nu heb en die gaan prima. Ze luisteren ook veel Editors en dat zal ik ook de rododendrons niet onthouden.
Waarom studeert zo iemand trouwens boomkunde als hij liever met een greenpeace-bootje op de zee klotst om walvissen te redden? Wat doet hij in mijn tuin als hij met zijn gedachten bij uitgestorven plankton zit?

Pff. Arme Nicci. Arme French.

Mijn god.
Blij dat ik niet schrijf.