Start

Franca

    Franca

    zsazsa
    08-03-2010
    5

    Jaloers kijk ik naar een affiche van Franca Treur in de etalage van de boekhandel. ‘Reeds 40.000 boeken verkocht’ staat in vette letters onder haar engelachtige gezicht. Daaronder juichende kritieken uit diverse kranten. Ook Maarten ’t Hart vond het prachtig. Mijn krant heeft Franca in de armen gesloten. Van de winter kon ik al kennis nemen van haar boek ‘Een dorsvloer vol confetti’ op de achterpagina. Zeven weken lang aandacht voor een boek dat nog moet uitkomen; die kans krijgt niet elke schrijver. Afgelopen vrijdag las ik haar brief aan haar jonger ik in de boekenbijlage van de NRC. Met daarbij een paar schattige foto’s uit haar poesiealbum. Franca is nog steeds zo blond als toen zij in de Here was. Heel gemeen vraag ik mij af welke man in de redactie voor haar Zeeuwse charmes is gevallen. Hoezo gunnen vrouwen elkaar het licht niet in de ogen?

    Maar misschien ben ik niet eens zo jaloers op haar succes als wel op de tijd die Franca nog voor zich heeft. Nico Dijkshoorn was twintig jaar medewerker van de bibliotheek in Amstelveen voordat hij succes kreeg als schrijver. Maar dat heeft wel een nadeel, blijkt uit een interview. ‘Ik was heel gelukkig. Nu heb ik haast want ik doe nu pas wat ik het allerliefste wil’.

    En zo vergaat het mij net zo. Sinds ik serieus mijn pen heb opgepakt, ben ik plotseling bewust van mijn sterfelijkheid. Ging ik jarenlang onbekommerd voorbij aan het mortuarium bij mij om de hoek, bij elke kist die nu naar binnen wordt gedragen, vraag ik mijzelf af hoeveel tijd ik eigenlijk nog heb om iets fatsoenlijks op papier te krijgen.

    Weemoedig kijk ik naar mijn ouderwordende ik in de etalageruit. Was ik maar zo blond en jong als Franca. Dan had ik nog tijd van leven en schrijven.

    Alle blogs van zsazsa | Alle blogs bekijken

    Reacties:

    Reacties

    Op 9 maart 2010 door EsWee

    Treur niet en schrijf lekker door!

    Op 9 maart 2010 door zsazsa

    Dag Eswee,

    Natuurlijk doe ik dat. Maar soms is het wel lekker om je te wentelen in zelfmedelijden. Of ik daar anderen mee moet lastig vallen, is weer een andere zaak. Maar dank voor jouw reactie.

    Op 10 maart 2010 door Joshua

    Enigszins herkenbaar is het wel wat jij schrijft. Ook ik begon pas op latere leeftijd te schrijven. Maar al schrijvend wist ik “De wereld kan heel goed zonder jou tekst’ Schrijf voor je zelf en voor die ene lezer die bereid is jou teksten te lezen. Een keer.

    Leuke titel voor een boek .....eigenlijk!

    “De wereld kan heel goed zonder jouw tekst’

    Op 10 maart 2010 door anoniem18

    Haha!! Heel herkenbaar!
    Ik kijk af en toe ook heel vals naar al die jonge dingen van twintig en die begin dertigers met hun blonde of donkere lokken die overal verschijnen, van krant tot televisie. Ik zie er zelf voor mijn -bijna- vijftig jaar ook best aardig uit. Nog nauwelijks grijs, maatje 38, mooie lange benen en een pronte boezem maar... die verkoopcijfers zal ik wel nooit meer halen. Dat dénk ik dan en dat zal ook wel. Schrijven tussen hoop en frustratie in en dan tóch maar weer doorgaan.
    Hoe herkenbaar en hoe lekker om te lezen dat ik niet de enige ben die daar last van heeft.

    Stevige groet van,
    Astrid Rijff

    Op 25 maart 2010 door Marjan B.

    Het gaat er natuurlijk om wat je schrijft, niet hoe je er uit ziet. Maar ik snap heel goed wat jullie zeggen: het oog wil ook wat. Zeker in onze mediamaatschappij.
    En ook ik zit aan de verkeerde kant van de 45 en heb mijn eerste roman nog steeds niet af. Maar laten we ons niet laten ontmoedigen door beelden van jonge blonde schrijfsters: wij hebben ons eigen verhaal te vertellen. En wij hebben dan weer meer levenservaring om te verwerken. En als laatste troost: ook Franca is op een dag 50 en zal het dan vooral moet hebben van haar talent. Net als wij dus...