Ik heb zoveel inspiratie om te schrijven dat ik het eerder moeilijk heb om een keuze te maken dan om op een goed idee te komen. Het is zelfs zo dat diverse docenten vol lof waren over een verhaal dat ik heb geschreven en er alle vertrouwen in hadden dat het ooit zou eindigen in een boekhandel, waar het nog goed verkocht zou worden ook. Toch heb ik uiteindelijk besloten verder niets met dat verhaal te doen. Maar de drang om te schrijven voel ik elke dag van binnen. Ik ben ervan overtuigd: ik wil geen schrijver worden, ik ben er een!

Op mijn vorige blog kwamen twee reacties binnen met dezelfde strekking: wat houd je tegen om te gaan schrijven? Ze hebben gelijk dacht ik en pakte mijn notitieblok en een pen. Mijn gedachten dwaalden echter al snel af en eindigden wonderlijk genoeg nog in de oorzaak van mijn onvermogen om daadwerkelijk te gaan schrijven.
Een tijd lang dacht ik dat ik mijn werk niet op papier durfde te zetten of niet aan een uitgeverij durfde te sturen omdat ik bang was dat het afgekraakt zou worden, dat het niet goed genoeg zou zijn. Maar nu ben ik er achter dat ik geen faalangst heb, ik heb succesangst!

Het klinkt vast als een excuus, maar het is geen slecht verzonnen script. Het is mijn realiteit. De angst om succes te hebben zit in de angst dat niet alleen mijn boek gelezen en gewaardeerd zal worden, maar dat ook ikzelf wel eens in een krantenartikel of tijdschrift zou kunnen eindigen. Doodsbang maakt mij het idee dat mijn ex en zijn familie dit zouden kunnen lezen, dat zij mij dit succes niet zouden gunnen en wat zij wel niet zouden doen.

Mijn vorige relatie is tien jaar geleden op ik mag wel zeggen dramatische wijze beëindigd, maar met het stoppen van de relatie is de angst voor mijn ex niet opgehouden, dat wordt me weer eens pijnlijk duidelijk. Dit weekend besefte ik me dat ik niet serieus mijn leven wil laten verzieken door hem terwijl hij gewoon gelukkig verder leeft en er ongetwijfeld geen dag last van zal hebben tijdens zijn huwelijk wat hij mij in het verleden aangedaan heeft. Er zat maar een ding op bedacht ik me en dat is hem vergeven, want alleen zo kunnen de negatieve gevoelens die hij heeft achtergelaten in mijn leven verdwijnen.

Via hyves vond ik zijn zus en stuurde haar een positieve mail waarin ik duidelijk zette dat ik ze vergaf wat ze gedaan hadden en dat ik ervanuit ging dat ze het zonder foute bijbedoelingen of zonder beter te weten hadden gedaan, dat ze inmiddels vast hadden bijgeleerd en anders, positief, in het leven zouden staan en dat ik hen hun geluk gunde.
Ik vermeldde ook duidelijk dat ik geen zin had in verder contact en dat ik blij was dat onze levens mijlenver van elkaar stonden, maar dat als zij wilde ze uiteraard nog een keer kon reageren, zoals ook ik mijn hart had gelucht. Trillend verstuurde ik het bericht.

Tot mijn verbazing kreeg ik zeer kort daarna een reactie terug. Daaruit bleek dat ze het leugenverhaal dat haar broer destijds had opgehangen geloofde, maar vooral ook dat ze nooit meer contact wilde, zij willen nooit meer iets met mij te maken hebben. Twee dagen liep ik nog met kleffe handen en trillende benen rond en kreeg geen hap door mijn keel. Zou hij er wel net zo over denken als mijn zus, had ik nu mijn contactgegevens niet verraden en zou ik nog wel mijn mail gewoon kunnen openen, moest ik mijn hyves niet opzeggen en zou ik nog over straat durven of zou hij nog niet weten waar ik woonde nu en wat als hij in mijn profiel had gezien waar ik werkte, zou ik problemen krijgen op mijn werk?

Nu elke reactie van 'de andere kant' uitblijft komt het besef:
Nooit meer... dat betekent dat ik kan doen wat ik wil, maar nooit meer zullen zij contact met mij opnemen. Nooit meer zal er dus opnieuw een situatie komen waarin zij mij zullen bedreigen, nooit meer hoef ik plaatsen in Nederland te mijden uit angst ze tegen te komen, nooit meer, want zij zullen nooit meer op mij reageren. En dus nooit meer hoef ik bang te zijn dat ik door hen niet in de publiciteit mag komen te staan.
Ik ben geen publieksmens hoor. Ik wil liever dat mijn teksten aandacht krijgen, ikzelf hoef dat niet zo. Maar een ding weet ik nu zeker: nooit meer zal angst voor mijn verleden mij ervan weerhouden om een goed verhaal als het af is naar een uitgever te verzenden. Sterker nog, misschien wordt de persoon die jarenlang mijn leven beheerste ooit wel degene aan wie ik de complimenten dat ik de angst van de hoofdpersoon zo goed heb weten te verwoorden te danken heb. In 2011 ligt mijn eerste manuscript bij een uitgever, ik weet het nu zeker!