Ik ben even alleen thuis. Zo vaak komt dat niet voor in het weekend. Als ik dan probeer te schrijven op mijn kamer, staat er om de haverklap iemand voor de deur.
'Mam, waar ligt dit?'
'Wat ben je aan het doen?'
'Kom je koffiedrinken?'
Blijkbaar sta je als moeder in het brandpunt van de belangstelling. Op de een of andere manier is het zonder jou niet compleet. Ik herken dat wel uit mijn eigen jeugd. Mijn vader was op kantoor of kluste buiten aan ons huis dat nooit af kwam. Dat was geen probleem. Maar als mijn moeder zich op zondagavond terugtrok in haar kantoortje om de administratie bij te werken, was de woonkamer niet meer dezelfde. Alsof alle levendigheid met haar was verdwenen. Dus stond ik veel voor haar deur totdat ze me naar bed stuurde. Ook een manier om wat tijd voor jezelf op te eisen. Maar dat waren nog geen twee uurtjes per week. Daar was mijn moeder tevreden mee maar ik niet. Dat wat ik wil, kost meer dan een paar uur per week.

Schrijven en kinderen gaan niet makkelijk samen. Ooit las ik een interview met Rachel Cusk, een Britse schrijfster die al wat boeken op naam had toen ze moeder werd. Vanaf dat moment kwam ze in een achtbaan terecht die ze met moeite tot stilstand kreeg. Ze schreef erover in het boek 'In het land van moeders' waarin ze onverbloemd de liefde maar ook de lasten van haar moederschap beschreef. Dat ze nooit meer echt alleen was, bleek haar onder meer op te breken als schrijfster.
Uiteindelijk besloot ze zich zes weken terug te trekken in een huisje op het platteland, afgesneden van gezin en dagelijkse werkelijkheid. In die periode schreef ze een boek over een aantal vrouwen in een slaperig maar welgesteld suburbia. Positieve recensies bleven echter uit. Leek Rachel Cusk eerder een aanwinst te zijn voor de Britse literatuur, met haar twee laatste boeken over moederschap en relaties werd ze gedegradeerd tot de divisie van typische vrouwenboeken.
In het interview liet ze merken dat ze een beetje spijt had van haar laatste werk.
'Als ik Saul Bellow lees, of Philip Roth, verbaas ik me over de persoonlijke, huiselijke details die er in de boeken zitten. Maar als mannen dat doen, valt er niemand over. Vrouwen belanden gelijk in een hokje'.

Ook in Nederland wordt geklaagd over de literaire thematiek van vrouwelijke schrijfsters. Dat gaat niet verder dan kleine persoonlijke wissewasjes, thrillers of relatieproblemen, zou een voorzitter van een literaire jury hebben gezegd. De dagelijkse werkelijkheid van veel vrouwen worden in de literaire wereld blijkbaar als één groot cliché gezien. En clichés zijn uit den boze, weet iedereen die maar een beetje ambitie heeft om te schrijven. Maar als een man over dergelijke thema's schrijft, is het blijkbaar op slag een ander verhaal.

Ooit vroeg ik met het zweet onder mijn oksels aan twee bekende schrijfsters of je in Nederland 'one of the guys' moest zijn om als vrouw erkend te worden in de literatuur. Ze reageerden als door een adder gebeten. Van dit soort discussies wilden zij zich verre van houden. Daar zaten ze dan, twee dames uit Amsterdam op een podium, kinderloos, afstandelijk in hun discussies en zich fel verwerend tegen dit soort aantijgingen. Ik geloof ook niet in typisch mannelijke of vrouwelijke kenmerken. Maar op de een of andere manier voelde ik mij op geen enkele manier met hen verwant.

De telefoon gaat. Mijn partner belt dat ze zo thuis komen. Niet genoeg tijd voor een literair meesterwerk. Maar misschien kan ik die moeite ook beter besparen. Want als het al ooit zover komt, kun je mijn werk ongetwijfeld scharen onder de categorie persoonlijke wissewasjes.