Meedoen aan een schrijfwedstrijd vind ik uitdagend en leuk. De spanning die het met zich meebrengt werkt prikkelend. Wanneer vind ik mijn gedicht of tekst goed genoeg en stuur ik het op? Ben ik door naar de long-list? Het spel is belangrijker dan de knikkers. Het is als het langzaam openkrassen van een kraslot met bij ieder vakje de hoop dat er een prijs onder zit. Zo lang mogelijk wachten met het laatste vakje. Poef, weg hoop! Toch blijf ik af en toe een kraslot kopen om mezelf de kans te bieden ooit een grote prijs te winnen.
Met de krasloten heb ik nog wel eens een klein prijsje. Bij schrijfwedstrijden is zelfs dat me tot op heden niet gelukt. Daarvoor waren de teksten en gedichten die ik op papier gekrast had kennelijk niet mooi genoeg. Telkens weer is mijn hoop vervlogen. Dit jaar heb ik behalve aan het festival ´Utrecht over Utrecht´ aan geen enkele wedstrijd deelgenomen. Krasloten daarentegen koop ik nog regelmatig. Het doet me beseffen dat ik de knikkers blijkbaar toch belangrijker vind dan ik dacht. Bij deze neem ik me voor om te stoppen met krassen en eens echt goed gaan schrijven.