Blog van l1nda

Impuls

Het begint met de aanschaf van een paar boeken. En vervolgens een paar opschrijfboekjes, want het is nu echt zaak al mijn hersenspinsels te onthouden om er iets mee te doen. Dan volgt een lidmaatschap bij Schrijven Online en een abonnement op Schrijven Magazine. En ineens is het serieus. Regelmatig schrijf ik korte stukken, columns en opzetjes voor verhalen. Ook heb ik af en toe een opdrachtje voor het schrijven of redigeren van een webtekst. Dus ben ik regelmatig na mijn werk te vinden achter de laptop. Die van mijn vriend. Zelf vind ik die aanschaf nog te kostbaar.
Tot afgelopen vrijdag. Na mijn werk loop ik richting station en zie ineens een bord waarop flinke kortingen op laptops mij tegemoet schreeuwen. Bij navraag blijkt de korting ook te gelden voor een Appeltje, de laptop waar ik stiekem al tijden van droom. Ik trek snel mijn telefoon tevoorschijn om te overleggen met mijn favoriete Appel-fan, mijn vriend. Van hem hoor ik uiteraard de 'Doen!' die al lang in mijn eigen hoofd rondgalmt, maar die ik toch nog even nodig had.
Twee minuten later ben ik 4 roltrappen opgerend en sta ik, net voor zessen aan de balie om glimmend van trots en blijdschap te verkondigen dat ik zo'n mooi appeltje kom kopen. Met mijn nieuwe creditcard die nog nooit gebruikt is, maar op deze gelegenheid had gewacht. Ik verwacht een tromroffel, of applaus, maar in ieder geval een blije verkoper, die door mijn enorme aanschaf toch nog een goede dag zal hebben.
Weer twee minuten later sta ik, ietwat teleurgesteld, weer buiten. Met laptop, dat wel. Maar een illusie armer. Het doen van een aanschaf van een paar honderd euro met een creditcard is uiteindelijk niet anders dan het pinnen van een boodschap van een paar centen. In ieder geval niet voor de verkoper.
Thuis voelt het toch wel weer als wat het was; het begin van iets moois.