Ik heb momenteel veel plezier aan het schrijven van sonnetten. Het is niet altijd eenvoudig om mijn juiste emoties in rijm te zetten. Ik heb ondertussen ontdekt dat er mooie en minder mooie woorden bestaan. Mooi in de zin van poëtisch. Er zijn van die woorden die ineens een gevoel opwekken of waar je direct een link kunt leggen. Maar meestal zijn er bijna geen rijmwoorden op te vinden. Dan probeer ik de zin anders op te bouwen zodat ik met een 'eenvoudiger' woord mijn rijmregel kan eindigen. Puffen en zoeken tot ik de juiste woorden vind. Het is misschien niet creativiteit à la minute, maar een vorm van boetseren met woorden. Zo'n sonnet schrijf ik ook zelden in één keer, of beter gezegd, nooit. Meestal schrijf ik zonder rekening te houden met de sonnetregels mijn eerste gedachten. Daarna begin ik te puzzelen om de creativiteit van de eerste ingeving te behouden en toch mijn rijmschema te verkrijgen. Schrappen, zoeken, vinden om terug te schrappen, zo bouw ik mijn sonnet op. En als het dan klaar is, leg ik het weg. Na een tijdje neem ik het weer ter hand en dan is het grote moment daar. Definitief weg of bijhouden. Is het bijhouden dan kleef ik de tekst netjes in mijn verzamelboekje. In het andere geval, weg voor altijd.