Vrijdagavond, een volle bus. Er is geen zitplaats meer over, dus hou ik me zo stevig mogelijk vast want sommige chauffeurs hebben net Dakarervaring. Plots valt mijn oog op een vrouw die een doosje vasthoudt waarin een wit ding neurotisch heen en weer springt. Het is een wit muisje die jumpt alsof haar leven ervan afhangt en misschien is dat ook zo. Ze is duidelijk bang en weet niet wat haar overkomt. Ze wordt door elkaar geschud bij elke bruuske beweging van de bus. Ze heeft totaal geen besef waar ze zich bevindt. Ik tracht de gevoelswereld van dat muisje te ervaren. Ik wil hier weg. Wat zijn al die supergrote muizen rond mij en wat hebben ze een gek vel. Hé, ik beweeg niet en toch vliegt de wereld voorbij. Ik hoor een bel, dan stopt alles en springen er grote muizen uit een opening. Oei, ik vlieg met doos en al. Neen, niet door de grote opening, laat me hier maar. Hé, wat een vreemd ding dat met lawaai verdwijnt en dan, wat een rust. Ik zie mijn vertrouwd holletje en kan uit dit doosje. Oef, wat een avontuur, daar kan mijn Amerikaanse neef Mickey nog niet aan tippen.
Gelukkig ben ik geen muis en ervaar ik de wereld anders, gelukkig????