Het openbaar vervoer blijft mijn verbazing wekken. De ritten 's morgens naar het werk verlopen anders dan die van 's avonds. Zeg nu niet, natuurlijk, ze gaan de andere richting uit. Neen, het gaat over de mensen die erop zitten. 's Morgens lijkt de bus een verlenging van hun slaap. Een enkeling dommelt in, om dan bruusk wakker te worden met een verwarde blik en dan hoopvol naar buiten te kijken of de uitstaphalte nog niet voorbij is. Maar veruit de meesten staren en dromen net verder. Het zou er dan ook vrij stil moeten zijn, ware het niet dat de bus verschrikkelijk lawaaierig is. Om van de hobbels in de weg maar te zwijgen. Schuddend en jumpend voltrekt het ochtendritueel zich. Gesprekken zijn schaars omdat wel één of andere partner liever nog wat nageniet van zijn nachtrust. Het zijn vooral de schoolkinderen die op dat vroege uur voor ambiance zorgen op de bus.
En 's avonds is het dan weer één uitgelaten boel. Er wordt druk heen en weer gegsmt of gesmst met de boodschap tegen vrouw- of manlief dat ze op de bus zitten en binnen afzienbare tijd het huiselijk nestje zullen opzoeken. Omdat de bus eivol zit, liggen verschilllende busgangers op vinkenslag om een plaatsje te veroveren. Meestal hebben ze dan een plaatsje vlak voor ze moeten afstappen. Als je dan de bus verlaat en je voelt de ruimte om je heen, dan voel je je fantastisch. Een werkdag is weer achter de rug, tijd om in de keuken te... werken.