Al meerdere keren heb ik op deze website gelezen over het schrijven van een roman in zes dagen. Zoals al in de inleiding van de tekst staat lijkt het eigenlijk onmogelijk. En dus schuif ik het idee toch elke keer maar weer voor me uit. Het is iets dat ik ooit nog eens wil proberen te doen, denk ik steeds.
Maar ik weet hoe dat gaat met dingen die je ooit nog eens wilt doen. Dingen zonder tijdsvoornemen blijven eeuwig dingen die je ooit nog eens wilt doen. Wie ooit onverwacht dood blijft, door een hartaanval, aanrijding of een van de andere 1001 mogelijke doodsoorzaken om aan een plotseling einde te komen, zal niet eens het besef hebben hoeveel dingen er nog zijn die nu 'ongedaan' zullen blijven.
Wie het geluk of juist de pech heeft (afhankelijk van of je de voorkeur eraan geeft om nog eens expliciet afscheid te kunnen nemen van je dierbaren of dat je liever maar zo min mogelijk pijn wilt lijden) om door een slepende ziekte aan z'n eind te komen, heeft daarentegen alle tijd om erbij stil te staan wat er allemaal nooit is gebeurd. Maar helaas, in dat geval is er waarschijnlijk een zee aan tijd om erover na te denken, maar is de mogelijkheid er niet meer om het alsnog te doen.
Daarom besloot ik dat het eigenlijk de hoogste tijd is geworden om het niet langer voor me uit te schuiven. Maar ja, hoe doe je dat als je een fulltime werkdag hebt, een druk gezinsleven, een hoop te doen in het huishouden en je gaat ook nog op ziekenbezoek? Waar een wil is, is denk ik altijd wel een weg en dus heb ik vandaag in de stoptrein op weg van werk naar huis in mijn nep-Moleskine deel 1 weten af te ronden en dat verliep eigenlijk veel beter dan verwacht. Ik wist nog tijdens het binnenrijden van het station van bestemming mijn pen en boekje op te bergen en had dus nog tijd genoeg om uit te stappen voordat de deuren weer dicht gingen.

Toch zet ik zo mijn vraagtekens bij deze schrijfopdracht. Een bekende die ik tegenkwam wees mij er namelijk op dat ik boos keek. Vind je het gek, dacht ik. De wereld is zo wreed dat dit gewoon heeft kunnen gebeuren en eind goed al goed, lijkt niet op te gaan. Of het dan echt allemaal zo tegen zat? Nee, eigenlijk zit er momenteel eens even helemaal niets tegen, maar ik zat gewoon nog helemaal met mijn gedachtes en gevoelens in de eerste aanzet van wat over zes dagen mijn roman zou moeten zijn. Zo depressief en verontwaardigd als mijn hoofdpersoon over hoe het lot een mensenleven soms bespelen kan, liep ik naar huis. Oei, dacht ik, als deze stemming de hele week zo blijft hangen voordat het verhaal af is, zal mijn omgeving blij zijn dat ik de oefening voor zes dagen doe.

Ik ben zelf misschien nog wel het meest benieuwd wat er aan het einde van die zes dagen naar voren zal komen, maar een ding is zeker, wie niet eens de motivatie en het enthousiasme op kan brengen om iets te bereiken, blijft zeker zitten met niets of hooguit ooit een moment van spijt dat het er nooit van gekomen is. En ik probeer dit avontuur maar gewoon van de positieve kant te bekijken: mocht er nu uiteindelijk echt een totaal rampzalig verhaal uit naar voren komen, dan heb ik er maar een kleine week aan verpest en heb ik hopelijk nog alle tijd over om te ontdekken waar dan wel mijn talent ligt. Maar vooralsnog bereid ik mij voor op een meesterwerk!