Zolang mijn literaire ambities in de kast liggen, is het schrijven van dit blogbericht nog het minste wat ik kan doen. Ben ik toch aan het schrijven over hoe het is om te schrijven. En kan ik me aan de buitenwacht verantwoorden dat ik toch echt iets doe in mijn kamer. Want dat krijg je natuurlijk wel.
'Hoe is het met je boek?'.
'Kun je me al iets laten lezen?'.
'Heb je al een uitgever?'. Ja natuurlijk. De Bezige Bij, Prometheus, Contact etcetera vechten om mijn manuscript. Als ik dat zo cynisch zeg, kijken ze mij oprecht verbaasd aan, onwetend over het kleine percentage schrijvers dat uiteindelijk zijn manuscript bij de boekhandel terugziet. Maar daar kan ik nog inkomen. Ik weet immers ook niet hoe het is om bij een bank te werken. Maar wat bij mij echt weerstand oproept, is de vraag of ik kinderboeken schrijf. Op de één of andere manier wek ik de indruk kinderboeken te schrijven. Begrijp me niet verkeerd, ik heb niets tegen kinderboeken. Een goed kinderboek schrijven is een kunst op zich. Roald Dahl leest mijn dochter graag. 'Schrijven' en 'moeder' staat blijkbaar gelijk aan 'kinderboekenschrijfster'. In een balorige bui heb ik ooit gezegd dat ik vooral over sex, moord en doodslag schrijf.
'Net als Saskia Noort', was toen het antwoord. Dat kan natuurlijk ook nog; zsazsa is een schrijfster van literaire thrillers. Maar ook dat ben ik niet. Eerlijk gezegd weet ik zelf niet wat ik ben. En zolang er geen boek ligt, wordt dat voor anderen ook niet duidelijk. Ik schrijf het liefst over relaties tussen mensen, meer kan ik nog niet zeggen. En misschien moet ik dat voorlopig antwoorden op vragen over wat ik nu doe. Maar ik voorzie al wat ik dan als mogelijk antwoord krijg. 'Oh, een soort bouquetreeks?'.