Sinds ik weet dat ik ga verhuizen, lukt het mij niet om te schrijven. Elk huis dat ik bekijk, wordt beoordeeld op een goede werkkamer. Tot nog toe heeft geen enkel huis mijn kritiek weten te doorstaan. Bedompte werkkamers in een souterrain waar het daglicht nauwelijks doordringt, lijken mij niet echt goede broedkamers voor leuke stukjes. Vanwege dit gebrek aan rust en inspiratie, besloot ik gisteren naar de Manuscripta te gaan in Amsterdam. Als ik zelf dan niet schrijf, kan ik mij altijd nog spiegelen aan hen die dat wel lukt.

Amsterdam is een grote stad maar toch ook weer een dorp. Lijkt het nu alleen maar zo of dragen alle vrouwen hier gebloemde jurkjes met daaronder een paar gekleurde cowboylaarzen? Als hun huid eigenlijk veel te flets (te oud) is voor zoveel bloemenpracht, compenseren ze dat met een felgekleurde lippenstift. Hun partners dragen een gehoornde bril, een vintage trainingsjack en afgetrapte sneakers. Ook op de Manuscripta lopen hele hordes rond met daartussen schrijvers die juist opvallen door hun onopvallendheid. Het lijkt wel hoe beroemder je als schrijver bent, hoe onopvallender en slechter jezelf kunt kleden; grijze verwaaide haardossen, zwarte colbertjes met roos op de schouders en een smoezelige broek om de benen. Tenzij je Jan Siebelink heet en met knalrode schoenen plaatsneemt op het podium naast Mieke van der Weij.
'Ja Jan, we gaan het hebben over jouw nieuwe boek dat nog moet verschijnen. Dan moeten we toch even vertellen waar het boek over gaat anders is het niet leuk voor de zaal'.
Jan knikt. 'Het lichaam van Clara' gaat volgens Jan over een prachtige, zinnelijke vrouw van 62 die zichzelf dwangmatig verwondt.
'62?', vraagt Mieke met enig afgrijzen.
'Dat begint het pas! Clara is een vrouw die ik graag zou willen hebben'. Door de zaal vol grijze dames gaat een golf van opwinding. Zouden zij dan toch nog een kans maken bij Jan?
Het gesprek kabbelt voort en ze komen uit op het thema dwangneuroses. Heeft iedereen daar niet een beetje last van? Mieke zeker wel. Als kind moest zij van zichzelf alle kranen in het huis aflopen om te kijken of ze wel dicht waren. Ook Jan gaat niet zonder dwangneuroses door het leven.
'Clara, dat ben ik!'. En daarmee roert hij het thema aan wat vervolgens in elk interview met een schrijver terugkomt. Is het boek nu autobiografisch of niet? En elke schrijver antwoordt dan braaf dat het verhaal niet geschreven had kunnen worden zonder zijn eigen gevoelens en ervaringen daar in te leggen. Maar uiteindelijk is en blijft het fictie. Ronald Giphart schrijft in zijn boek 'IJsland' over een jongetje dat ernstig ziek is. Ook zijn eigen zoontje blijkt ernstig ziek te zijn geweest.
'Zo'n intensive care is een hele aparte wereld. Daar moest ik gewoon iets mee. Maar ik ben niet die hoofdpersoon'. In het gesprek met P.F. Thomese en Giphart komt ook de vraag aan de orde of zij bij het schrijven van hun verhaal rekening houden met hun lezers.
'Nee natuurlijk niet', antwoordt Giphart meteen. Het verhaal komt tot hem. Toch blijkt dat wanneer zijn vrouw en redacteur zijn kunstwerk lezen, het verhaal nog alle kanten op kan. Ronald Giphart, dat zijn wij.

Als ik aan het einde van de dag het terrein afloop, bots ik bijna tegen Kees van Kooten op. Hij is veel kleiner dan ik had gedacht. Hij kijkt wat ontredderd om zich heen, alsof hij zich verloren voelt. Net als Esther Gerritsen die een blauw leren jackje om haar chique zwarte jurkje heeft geslagen en wat aan de rand van het terrein staat te drentelen. Net las ze nog vol vuur voor uit haar nieuwe boek 'Superduif' op een verhoogd podium, nu lijkt ze een bedeesd meisje. Schrijvers in het wild, het zijn net mensen.