Het museum is ruim, licht en beroemd. Hedendaagse kunst en installaties zijn mijn favorieten. De schilderkunst die het museum zijn roem bezorgde zie ik daardoor zelden. Maar samen met iemand die hier voor het eerst is laat ik me graag verrassen. Misschien vanwege het slechte weer zijn er niet veel toeristen. Niets en niemand staat ons in de weg, we kunnen elk schilderij bestuderen. Onze rolstoelwielen gieren bij het bochtenwerk, glad is de vloer en vrij is de ruimte.

De suppoost groet ons als oude bekenden wanneer we voor de zoveelste keer stilstaan bij een groot snoepwinkelkleurig schilderij. Lieflijk rose en geel, bontgekleurde details, hier en daar een rode veeg. Op onze ooghoogte een plein boordevol carnavaleske feestvierders. Grillige maskers, hun aanvoerder een gifgroene kikker. Wij gapen met hen naar de vurige feestversiering hoog boven het plein: een bengelende tros, als rose schuimbananen.
Gruwelijk snoepgoed, een brandende bos samengebonden lijken.
De groene wreker danst als waanzinnig.

De uitleg van de suppoost, die verwijst naar een verhaal van Poe, maakt de tegenstrijdige aantrekkingskracht niet minder. Steeds opnieuw zoeken we naar het raadsel van dit tafereel. Hoe valt dit te beschrijven?
We verlaten het schilderij bijna geluidloos.