'Hé zus daar valt een stuk van je corset'. Standaard lerarengrap als een meisje iets liet vallen. Een minachtend 'Ga toch naar de spinazie academie' betekende ‘stom wicht, wat doe je hier’ . Nee het ging niet over mij, maar ik hoorde mezelf roepen 'Gemenerik!' Natuurlijk, dat werd nablijven; uitleggen waarom een verlegen kind als ik ineens tegen een leraar schreeuwde. 'U weet niet eens hoe hard ze werkt en zegt zomaar dat ze stom is'.

Vriendinnetjes zeiden 'Je hebt hem lekker de waarheid gezegd, schrijf het in de schoolkrant!' Dat werd mijn eerste publicatie, maar er kwam véél meer. Bijvoorbeeld een satirisch gedicht over de scheikundeleraar: 'Hij weet het zélf niet'. Hiervoor moest ik zelfs op het matje bij de directeur: “begreep ik niet hoe beledigend dat was?”
'Maar álle kinderen zeggen dat en leraren zeggen toch ook nare dingen tegen ons!'
Dus mocht ik doorschrijven, tot...

Bericht voor klas vijf: "Eindexamenkandidaten Uitgesloten van alle Extra-activiteiten" .
Geen cabaret meer of schoolkrant, LEREN. Ach, dít kind had best willen zakken voor een leuk extra jaar….

Na de middelbare school werd schrijven vooral nuttig.
Nu mag het eindelijk voor mijn plezier: er valt veel in te halen.