Ik kan niet slapen. Aangezien ik toch lig na te denken over mijn blogervaring van deze week, kan ik er maar net zo goed uit gaan. Er schijnen wel meer mensen 's nachts te schrijven.
Ik zat mij te bedenken hoe het komt dat ik binnen drie blogdagen al weer op mijn stokpaardje zit als de positie van vrouwen. Misschien kan ik beter een blog openen op de website van Opzij in plaats van schrijvers hier lastig te vallen met mijn epistels, als deze mijn blogberichten al lezen. In ieder geval leer je jezelf weer kennen na één week bloggen.
Gisteravond klikte ik een paar oude documenten aan van het boek dat ik aanvankelijk wilde schrijven. Dat boek liep op niets uit (voorlopig). Het werd een draak van een verhaal waar de lezer geen detail onbespaard bleeft. In die tijd maakte iemand de verstandige opmerking dat ik niet genoeg afstand had tot het onderwerp waarover ik wilde schrijven. En ze had gelijk. Ik schreef over een ander stokpaardje van mij; het onvoltooid verleden. Geloof me, ik heb een prima jeugd gehad. Misschien zelfs zo goed dat ik daarom terug wil naar die tijd. Dat ik sommige ervaringen opnieuw wil beleven maar dan net met een andere wending. Als schrijver heb je immers de totale regie in handen die toen meestal ontbrak. Maar wat voor jezelf relevant is, kan voor een ander totaal niet interessant zijn. Misschien net zoiets als dit blogbericht. Ik hou maar gauw op. Welterusten.