Woorden zijn mijn beste vrienden. Ik kan met ze lezen en schrijven. Als ik huil of lach, huilen en lachen mijn woorden mee. Ik sta met ze op en ga met ze naar bed. Soms manipuleren mijn vrienden mij een beetje, totdat ik precies doe wat zij willen. Ik laat het toe, ik manipuleer hen immers ook. Het is een afhankelijke maar in essentie wederkerige vriendschap waarin wij onze plaats kennen, de woorden en ik.

Maar er zijn andere, gevaarlijke woorden: verleidingen die Andere Schrijvers speciaal voor mij hebben gecreëerd.

Ik lees graag en veel (welke schrijver niet?) en meestal zijn dat de woorden van geslaagde collega's. Deze woorden gedragen zich zoms als koekoekseieren in het schrijversnest. Eenmaal tot wasdom gekomen, gooien ze de bevruchte eieren het nest uit en pikken de andere jongen dood totdat er er maar één grote hongerige snavel piept: mëér, méér!
De tekstverwerker staat op non-actief. De pen blijft in zijn etui. Half afgemaakte teksten sterven een premature dood. Gretig en jaloers lees ik door. Waarom al die moeite als anderen het al mooier en beter hebben verwoord? Waarom waren zij wel op het juiste moment aangesloten op de grote inspiratiebron? Ze hebben de vrienden gevonden die ik altijd al wilde hebben. En zo zoek ik troost bij de vijand.

Mijn vrienden zijn geen BN-ers met de juiste connecties. Ze zijn niet stijlvol of modieus. Ze zijn koppig, chaotisch en komen nooit op tijd. Maar het zijn wel míjn vrienden en ik moet voor ze opkomen. Ik geloof dat ze nu mijn aandacht dringend hebben....