Van de week las ik een artikel van een columniste die vertelde hoe zij het probleem van witblijvende pagina's bestreed: 'Als je last hebt van een writer's block, is er maar één remedie. Opstaan van je stoel, tanden poetsen, koffie zetten en jezelf de strenge vraag stellen: wat wilde ik ook al weer zeggen?'.

Nu lijkt mij koffiedrinken met net gepoetste tanden bijzonder smerig maar verder vond ik het geen slecht advies. Soms heb ik een goed idee, verheug ik mij erop om het te mogen uitwerken en als ik dan halverwege ben, verzand ik in een moeras van details waar ik zelf geen uitweg meer weet. Alsof je gaandeweg het overzicht verlies over wat je ook al weer wilde zeggen. Zelf leg ik het dan maar weg en hoop op betere tijden. Mijn map met stukjes die ergens zijn blijven hangen, is in de loop der tijd flink gegroeid. Soms kijk ik er nog eens naar en ontdek dan toch iets wat de moeite waard is. Maar het meeste kan ik weggooien. In die mislukte stukjes ben ik niet zozeer vergeten wat ik ook al weer wilde zeggen; ik had gewoon helemaal niets te zeggen! Dat kan natuurlijk ook nog.