Film van de week: Disgrace

Goede verhalen strijken tegen de haren in. Ze maken je ongemakkelijk, manoeuvreren je in een positie waar je liever niet in wilt verkeren.

Dat gebeurt ook in Disgrace, de film naar de gelijknamige roman van de Zuidafrikaanse schrijver J.M. Coetzee. Het is een ongemakkelijke film voor blanken, voor zwarten, voor mannen en voor vrouwen, en zeker voor hondenliefhebbers. Het knappe is dat die ongemakkelijkheid niet voortkomt uit de beelden, maar uit het verhaal zélf, en de suggestie die het oproept.

Het verhaal draait om de Zuidafrikaanse professor Lurie (een prachtrol van John Malkovich), die na een affaire met een (gekleurde) studente geschorst wordt. Hij vertrekt naar het platteland, waar zijn dochter zichzelf in leven houdt door groenten en bloemen te verkopen. Als de twee op een dag terugkomen van de plaatselijke markt, staat een groepje jonge zwarte Afrikanen bij het afgelegen huis: of ze even mogen bellen. Lurie wordt neergeslagen en opgesloten in het toilet. Wat er met zijn dochter gebeurt, kan hij alleen maar bedenken. En de kijker ook. Nergens krijgen we de verkrachting te zijn, en toch weten we dát het gebeurd is.

En zo worden we geconfronteerd met onze eigen angsten. De suggestie van filmmaker Steve Jacobs (die nauwgezet Coetzee's boek volgt) laat ons onze eigen nachtmerries zien. Neem de straathonden die in de dierenkliniek moeten worden afgemaakt. We zien feitelijk weinig: een infuus waar een spuitje in wordt gezet, daarna plastic zakken die in een verbrandingsoven worden gegooid. Maar het grijpt je naar de keel, steekt een mes in je buik, zoals zelfs horror- of oorlogsfilms vaak nauwelijks kunnen.

Dat is suggestief filmen. Dat is verhalen vertellen op het scherpst van de snede. Ongemakkelijk, wreed, maar uiteindelijk louterender en verheffender dan de zoveelste feelgood-movie.

Meer informatie

Trailer:

- Alle films van de week
- Meer video's op het Schrijven Online Youtube-kanaal