Film van de week: Incendies

Het einde van elk verhaal bepaalt de waardering van de toeschouwer - niet het begin, zoals men zo vaak denkt. Al die aandacht voor prachtige beginzinnen en schitterende openingsshots leidt af van datgene waar het werkelijk om gaat: hoe breng je de toeschouwer of lezer naar een punt waarin een bevrijding plaatsvindt, een ommekeer (peripeteia). En dat kan alleen als je het einde meer dan goed maakt. Niet alleen afhecht, maar verheft, verdiept, verhevigt.

En dat gebeurt helaas niet bij de Canadese film 'Incedies' van Denis Villeneuve. Vaardig, diepzinnig en sterk begint de film met een traditionele notarisscène: broer en zus moeten volgens de laatste woorden van moeder hun vader en broer gaan zoeken. Anders wil ze niet eervol begraven worden. Broer weigert, zus gaat naar haar moederland (Libanon) om uit te zoeken wie haar vader is, en wat er met haar broer gebeurt.

Zeer indringend zijn de flasbacks waarin we de moeder in het conflictrijke Libanon van de jaren zeventig en tachtig zien overleven. De tocht van de dochter wordt de helse tocht van de moeder. Steeds meer begrijp je van de overlevingstactieken van de moeder, en de gevolgen die dat heeft voor haarzelf en voor haar twee kinderen.

Dan komt de broer met de notaris naar Libanon en zakt het zorgvuldig opgebouwde verhaal als een plumpudding in elkaar. Te raar, te ongeloofwaardig, teveel effectbejag. Jammer, jammer, jammer. Bijna 2 uur ging het goed, en in tien minuten wordt alles om zeep geholpen.

Andersom was het niet zo'n probleem geweest: een klungelig begin ben je aan het einde van een sterke film al weer vergeten. Maar een klungelig einde verziekt alles.

Schrijfles van de week: besteed veel, veel meer aandacht aan het einde dan aan het begin van je verhaal. De lezer en toeschouwer zul je er dankbaar voor zijn.

Meer informatie

Trailer:

- Alle films van de week
- Meer video's op het Schrijven Online Youtube-kanaal