Film van de week: Lars and the Real Girl

De 'willing suspension of disbelief' - daar draait fictie om. De toeschouwer zijn scepsis opzij laten schuiven. Het opzouten van het gebruikelijke ongeloof. 'Dat kan helemaal niet.' 'Dat geloof ik niet.' Als je dat kunt, dan kun je goed schrijven, spelen, je fantasie gebruiken.
In de film 'Lars and the Real Girl' krijg je na tien minuten te maken met dit fenomeen. Ga je dit geloven? De situatie: een eenvoudige, verbitterde jongeman koopt een levensechte sekspop, een zogenaamde Real Doll. Niet om zijn hormonale driften mee te bevredigen, maar om een vriendin te hebben. Sterker nog: hij doet alsof ze echt leeft. Zijn broer verklaart hem voor gek en schaamt zich diep. Maar de schoonzus houdt hem de hand boven het hoofd - laat hem maar. 'Wil zij ook een kopje koffie?'
En binnen de kortste keren verdwijnt je scepsis. Het hele dorp doet namelijk mee met het spel. 'Lars, kan ze woensdagmiddag helpen in de winkel?' Sterker nog: het spel blijkt helemaal geen spel, maar dodelijke ernst. Lars heeft iets te verwerken - iets dat met de vroege dood van zijn moeder te maken heeft, met gebrek aan vertrouwen, aandacht, aanrakingen, menselijke warmte.
Als je van een geheide dijenkletser een uitgebalanceerd melodrama weet te maken, dan kun je schrijven.
En spelen.

Meer informatie