Film van de week: Liverpool

Verwarring zaaien is een belangrijke eigenschap van schrijvers. Waarom zou je doen wat al gedaan is, waarom zou je mensen alleen maar laten zien wat ze willen zien? Liverpool, de derde film van Lisandro Alonso is zo'n verhaal. Tergend langzaam draait de camera over een groot containerschip. We zien de verveling van de bemanning, maar weten niet wie we moeten volgen, wat de bedoeling is. Dan staan we minutenlang stil bij een bemanningslid dat zijn koffer inpakt - traag, kledingstuk na kledingstuk. Hem zullen we wel moeten volgen. Hij zal wel de hoofdpersoon zijn. Maar zeker weten doen we het niet - lang niet. Tot we hem, Farrel, achterop een houtwagen zien zitten, in de besneeuwde heuvels van het Argentijnse Patagonie.

Zo verwarrend als deze beginbeelden waren, zo verwarrend blijft Liverpool. Wie de hoofdpersoon is, weten we na een tijdje, maar wat doet hij daar precies, in dat kleine besneeuwde dorpje? We weten dat hij zijn moeder gaat opzoeken, maar waarom gaat hij dan niet naar haar toe? Waarom, waarom, waarom - Alonso speelt met onze ideeen over verhalen, over zinvolle lijnen, personages die streven. Dat maakt zijn film vervelend, tergend, maar ook bijzonder en intrigerend.

Belachelijk of geniaal? Dat is de vraag bij de films van Alonso. En eigenlijk is het altijd de vraag bij grote schrijvers en filmers: houden ze ons voor de gek, of zijn ze werkelijk briljant? Uit interviews weten we inmiddels dat Alonso zonder script werkt, zijn acteurs van de straat plukt, en maar ziet waar hij uitkomt. Het toeval maakt het verhaal. Zou het een revolutie in het verhalenvertellen zijn, of is de zoveelste hype die als een vuurpijl in de nacht verdwijnt?

Meer informatie

Trailer:

- Alle films van de week
- Meer video's op het Schrijven Online Youtube-kanaal