Film van de week: My queen Karo

Het grote en het kleine verhaal. Dat is wat je zo mooi afleest aan de film 'My queen Karo' van Dorothée Van Den Berghe. Het grote verhaal is het verhaal dat onmiddellijk aan de oppervlakte komt. In dit geval de verwikkelingen van de tienjarige Karo, die met haar Belgische vader en moeder midden jaren '70 naar Amsterdam trekt, om daar een kraakpand in te richten en te betrekken.

We zien de wereld van de alternatieve leefgemeenschap door de ogen van de kleine Karo: de kleurrijke flodderkleding, de vage culturele projecten, de politieke spelletjes, de talrijke affaires. Karo duwt en trekt, zeurt en stampvoet: ze laat haar paradijs niet zomaar afnemen door huisbazen, politie, speculanten of andere kapers-op-de-kust.

Naast, onder en binnenin dit grote verhaal vinden we het verhaal van het egeltje dat heel toepasselijk Iglo heet. Iglo wordt gevonden bij het begin van de tocht naar Nederland, mag ook mee op het Grote Gezamenlijke Matras, waarop de hele krakersfamilie de geslaagde kraak viert, en krijgt ook een afgemeten ruimte (op de schouw), als iedereen zijn eigen plek moet gaan innemen. En dan moet de gruwelijkste scène van de film nog plaatsvinden met het egeltje Iglo.

Zo spiegelt het kleine verhaal zich in het grote verhaal. Iglo's kleine verhaal blijkt het vehikel voor de emoties en gedachten die je in het grote verhaal moeilijk kunt plaatsen. Om een egel kun je lachen, boos worden en huilen, om rare mensen veel minder. Dat is de functie van het kleine verhaal.

Meer informatie

Trailer:

- Alle films van de week
- Meer video's op het Schrijven Online Youtube-kanaal