Film van de week: Still Walking

Verhalen overstijgen landsgrenzen, steken soms oceanen en continenten over. We kunnen geroerd worden door films uit Mongolië, door Russische schrijvers van anderhalve eeuw terug, of door de vertellingen van Maori's. Een goed verhaal is blijkbaar een universeel verhaal.

Dat zie je ook aan de film Still Walking van de Japanse regisseur Kore-eda Hirokazu (Tokio, 1962). Het mooi geregisseerde verhaal over een familiereünie, met de broodnodige spanningen, moeilijk bespreekbare thema’s en persoonlijke frustraties blijkt zo universeel dat je je af en toe kan afvragen waar je nu echt om moesten lachen. Om de herkenbare, pijnlijke vragen die gesteld werden? Om de onuitstaanbare schoonmoeder? Om de falende vader en zoon, beiden te bang om toe te geven dat ze met lege handen staan? Wat was de zoon eigenlijk lang! Wel 1,95, zo leek het. En wat had de dochter een aanstellerig, sitcom achtig stemmetje....

Maar er valt nog een verhalenles uit Still Walking te halen. Namelijk: het gat. Elk verhaal draait om een gat. Iets wat verloren is, verdwenen, er niet of nooit is geweest. In dit geval gaat het om de oudste zoon, die ooit verdronk. Hij is er niet, de hele film, want hij is dood (we zien alleen zijn grafsteen), maar toch draait alles om deze afwezige. Hoe iedereen omgaat met dat gat: daar draaien alle verhalen om.

Meer informatie

Trailer:

- Alle films van de week
- Meer video's op het Schrijven Online Youtube-kanaal