Film van de week: Where the Wild Things Are

Een eeuw geleden waren er nog geen kinderboeken. Raar om je te bedenken. Hoogstens waren er boeken die voor kinderen bewerkt werden: Schateiland van Robert Louis Stevenson, Gullivers Travels van Jonathan Swift, Don Quichotte van Cervantes. Allemaal grote romans in hun tijd, maar later steeds verder bewerkt tot kinderen ze konden lezen en waarderen. Pas deze eeuw werd het kinderboek een zelfstandig genre, tot de situatie van heden ten dage waarin je voor elke leeftijd categorieën, emblemen en regels hebt.

Where the Wild Things Are is een film die zich moeilijk laat indelen. Natuurlijk is het een adaptatie van een beroemd kinderboek (Max en de maximonsters, van Maurice Sendak), maar de meeste kijkers en recensenten waarschuwen ervoor om de film met kinderen onder de tien te zien. Te heftig, te donker. In Amerika zijn woedende ouders met huilende kinderen naar filmtheatereigenaren gestapt. (Zie http://defamer.gawker.com/358585/where-the-wild-th...).

Is daarmee deze film van regisseur Spike Jonz en schrijver Dave Eggers voor volwassenen? Tja, ook niet echt, zou je op het eerste gezicht zeggen. Daarvoor is het verhaal te eenvoudig, het spel te kinderllijk en de thematiek (hoe verwerk je je eigen kinderwoede) te duidelijk. De beelden, de prachtige cameravoering en de bijzondere dynamiek van de film zijn echter wel weer specifiek op oudere kijkers gericht. En de muziek zeker.

Misschien moeten we het idee van de leeftijdsindeling helemaal loslaten. Daarvoor is de film te mooi en te bijzonder. Laat het kind in jezelf los, en duik met Max in de stapel rare, harige monsters om van je nachtmerrie een droom te maken. Zet je schrap en ga met de Wilde Dingen mee.

Meer informatie

Trailer:

- Alle films van de week
- Meer video's op het Schrijven Online Youtube-kanaal