Er is nog altijd een grens tussen trots op jezelf zijn, en arrogant zijn.
Probeer, als je beslist niet als een zelfingenomen blaaskaak wilt overkomen, in ieder geval trots te zijn op wat je voor elkaar krijgt.
Oprecht trots dus. Bezield trots. Wanneer jij met bezielig kunt vertellen over wat jou bezighoudt, zullen de mensen je allicht niet voor arrogant uitmaken.
Er is een groot verschil tussen schreeuwers die graag gehoord willen worden, en mensen die écht met bezieling ergens over praten.

Eufdrie

Hoi Sim Wan,

Wat zou er gebeuren als je je gewoon niets meer aantrekt van wat anderen van je vinden/denken/zeggen? Dat zou al een hoop zorgen schelen, en die tijd/energie kun je dan weer steken in het schrijven.

De volgende keer dat je een goed gevoel over jezelf hebt, hou het dan vast! Laat het niet wegglippen of overschaduwd worden door onzekerheid. Geloof in jezelf, dan doen anderen dat ook. En vinden ze je daarom een opschepper dan is dat hun probleem en niet het jouwe want jij weet zelf dat het niet zo is!!
En mensen die denken dat ze je niet serieus hoeven te nemen omdat je nog niets hebt uitgegeven..., dat zijn van die nuchtere mensen die dingen zeggen als: "Eerst zien dan geloven". Vreselijk. Weet je, laat dat gewoon een extra stimulans zijn voor jou om door te zetten, zodat je ze straks allemaal kunt bewijzen dat jouw vertrouwen in jezelf terecht was. Je zult zien hoe goed dat dan voelt!

Groetjes,
Kim

Sim Wan,

De twijfel over de kwaliteit van je werk blijf je houden. (ik tenminste ook).
Publiceren zal die onzekerheid voor een groot gedeelte wegnemen maar niet helemaal; niet alle uitgegeven boeken verdienen een rapportcijfer tien. (Hoeft ook niet. Kan ook niet.)
Dus het ligt toch bijzelf, het inschatten wanneer je iets goeds geschreven hebt.
En oppassen voor de emotionele momenten waarop je denkt dat het allemaal niets is waar je schrijft. Niet weggooien. Een half jaar niet naar kijken. Als je het dan herleest denk denk: Wow, zo slecht is het helemaal niet. Herschrijven, schrappen, doorlezen totodat je voelt dat het zo goed is als voor jou mogelijk. En dan naar de brievenbus ermee! Succes Marria

Bedankt allemaal!

Mooi gezegd, Alexa!

Jullie hebben gelijk, met gepaste zelfverzekerdheid is niets mis :) Toch voelt het voor mij nogal onwennig als ik mijn dromen uitspreek en vaak doe ik het dan ook met veel 'maren': 'ik weet natuurlijk niet of het lukt', etc. Anders voel ik me toch nog iemand die zich interessanter voor wil doen dan ze in werkelijkheid is. Maar goed...

Het stomme is dat ik me inderdaad vaak druk maak om de mening van mensen waar ik eigenlijk lak aan zou moeten hebben. Gewoon omdat ze er de ballen verstand van hebben, mij niet kennen, etc. Ik ben echter altijd een beetje bang om arrogant over te komen...

Maar aan de andere kant: waarom zou het eigenlijk arrogant zijn als je zegt dat je een boek wilt schrijven en daar vervolgens je stinkende best voor te doen? Is het niet even 'arrogant' om keihard te werken en te zeggen dat je directeur of andere belangrijke hotemetoot wilt worden? Maar daar reageren de meeste mensen niet negatief op...

Een lolletje terzijde (bij de topic Jaloezie), ik zie jou (Sim Wan) bij twee verschillend topics strooien met typeringen als "arrogantie" "blaaskaken" en weet ik veel wat. Hoezeer jij daar een hekel aan hebt. Je noemt bepaalde mensen zelfs "(pseudo) artistieke figuren" en volgens mij is dat ook een beetje arrogant om mensen zo te typeren. Doordat je er zelfs (hopelijk figuurlijk) misselijk van werd geeft aan dat je uiteindelijk op die mensen neerkijkt (is ook arrogant)...hoe durven zij, minkukels, dat nou te zeggen.

Over de miskende genie het volgende... Wilfried de Jong heeft een tijd geleden in een interview al gezegd, je moet schrijven, schrijven, schrijven. Niet zeuren, niet huilen etc. maar schrijven (even in mijn woorden)

Nu ga ik even arrogant, blaaskaak en egotripper zijn. Oh, dat ben ik al. 8) Nou ja, is makkelijker schrijven dan... :lol:

Maar...
Wat is er mis mee als mensen trots zijn op hun werk?
Wat verlies jij als mens wanneer een ander roept dat hij of zij zo goed is?
Waarom kan het jou eigenlijk iets schelen of een ander van de daken schreeuwt dat hij of zij geweldig is?

Waar jij mogelijkerwijs wel wat aan zou moeten doen, afleidende uit je tekst, is:
- werken aan je gebrek aan lef
- je eigen bescheidenheid eens ernstig analyseren
- bepalen hoe belangrijk de meningen van anderen zijn. Het lijkt erop dat je wel erg veel mening daaraan hecht.
- nadenken voor je iets schrijft

Bijvoorbeeld je schrijft ergens:
"waarvan iedereen direct ziet dat het toch nooit wat wordt"
- Wie zegt dat? Jij? Wie is iedereen? Wie ben jij om een ander af te schrijven?
Laat mensen lekker in hun waarde.

"Op de momenten dat ik vol zelfvertrouwen ben, uren schrijf en barst van de inspiratie, heb ik het idee dat ik blaaskaakneigingen krijg"
- Dus wanneer je hard aan het schrijven bent dan ben je al bang een blaaskaak te worden? Ik snap die zin niet.

"Het lijkt wel alsof alleen de grote namen tellen... en eerlijk gezegd kan ik me er wel wat bij voorstellen als je nagaat hoeveel mensen het níet redden."
- Ik denk dat je iets mist hier. Je kunt van schrijven leven zelfs als je geen "grote" naam hebt. Wat is "het redden"? Praten we hier over aantallen boeken? Praten we hier over geld per maand?

Het enige punt waar ik sympathie voel voor je tekst is de "onzekerheid."
Elke kunstenaar is in zekere zin onzeker. De één meer dan de ander. Ik heb nog nooit iemand ontmoet die dat niet zei. Ik heb zelf meer dan 1000% vertrouwen in mijn tweede roman, maar dat betekent niet dat ik niet onzeker ben.

Eufdrie: " Oprecht trots dus. Bezield trots. Wanneer jij met bezielig kunt vertellen over wat jou bezighoudt, zullen de mensen je allicht niet voor arrogant uitmaken."
- Mee eens. Maar het zou mij geen ene moer interesseren of mensen mij wel of niet arrogant vinden. Dat is niet mijn probleem.

Wiske: "Na veel denken kwam ik tot de conclusie dat het me geen .... interesseert wat anderen denken. Ik weet wat ik wil, schrijven. Het klinkt zo simpel, maar ik wil dit echt en ik ga ervoor."
- Woorden die zo uit mijn hart hadden kunnen komen.

Kim: "Wat zou er gebeuren als je je gewoon niets meer aantrekt van wat anderen van je vinden/denken/zeggen? Dat zou al een hoop zorgen schelen, en die tijd/energie kun je dan weer steken in het schrijven."
- Mee eens. Je leven duurt maar even en als je je zelfs over dit soort zaken druk moet maken...

nbrok: "maar ik maak weinig kans met die grote hoeveelheden aan manuscripten die zij ontvangen."
- Er zijn meer wegen nbrok. Querido, Arbeiderspers etc. is maar een van de wegen.

"Ik heb mijn eerste boek in eigen beheer uitgegeven. Later bleek dat het nog niet goed genoeg was, doch dankzij de vele op- en aanmerkingen heb ik veel geleerd. Als ik die stap niet had gezet ( Toen was ik overtuigd dat het goed was ) had ik niet die ervaring op kunnen doen om nog beter te schrijven. Je moet lef hebben. Er zijn altijd mensen die je het graf in prijzen. "
- Zo is dat. Ook dit zijn prachtige woorden!

Marria:"Herschrijven, schrappen, doorlezen totodat je voelt dat het zo goed is als voor jou mogelijk. En dan naar de brievenbus ermee!"
- Absoluut.

De brutalen hebben de halve wereld! Sim Wan, jij mag de andere helft (Dit is een grapje Sim Wan voordat je boos op mij wordt)

verwijderd

Ik volg een beetje in de reactie van de 'ouwe opoe' boven mij. Waar ben je bang voor?
Bij mij helpt het vaak om te verwachten reacties en jouw reactie daarop door te nemen. Als je al een bepaald beeld hiervan hebt, denk ik dat de echte reacties wel meevallen.
Ik heb ook last van negatieve dingen onthouden en positieve reacties te vergeten. Ik zet ze :twisted: tegenwoordig echt heel bewust uit mijn hoofd en dat helpt.

Veel oefenen, veel aan andere laten mensen laten lezen en vooral jezelf blijven!

Interessante topic. Aan de ene kant zou ik wel van de daken willen schreeuwen: ik heb een verhaal geschreven! En wat voor EEN! Maar ik denk, dat de onzekerheid bij een schrijver/artiest/kunstenaar vooral voortkomt uit ZELFKRITIEK. Onzekerheid? Komt voort uit het feit, dat we allemaal bang zijn op ons gezicht te gaan. We bekritiseren onszelf liever, dan dat we dit door een ander laten doen. Maar geloof mij, Sim Wan, je moet dingen ook wel eens los kunnen laten. Het is zo verschrikkelijk VEILIG om te denken en te peinzen VOOR JEZELF. Echt waar, want je zou dus inderdaad van de daken kunnen schreeuwen: kijk! Dit is mijn verhaal! Lezen? Dat moet je eens doen. Laat, wat je geschreven/geschilderd/geoefend heb eens los en laat het eens aan een ander zien. Soms is deze ervaring pijnlijk, maar vaak verfrissend. Haal het goede eruit, zodat je jezelf kunt verbeteren. En alsjeblieft: blaaskaken zijn er niet zoveel. Ik hoor in deze uitspraak eigenlijk een beetje jaloezie: zij zijn trots op zichzelf, en ik durf dat niet te zijn. Maar die 'blaaskaken' gaan net zo goed wel eens op hun bek!

Ik herken dat wel ja! "schrijven is niet echt werken"-> ik vertél al bijna niemand wat ik doe, zodat ik me ook nog eens verplicht voel om betaald of vrijwilligerswerk op te voeren als iets waarmee ik m'n dagen vul.
Belachelijk, als ik het zo opschrijf.
Het heeft, bij mij althans, te maken met geloof in mezelf. Soms is dat er wél en soms hélemaal niet.

Als ik nou eenmaal gepubliceerd zou zijn.... maar dan moet ik eerst nog heel wat bladzijden gaan schrijven!

Lizebeth
(net eindelijk hier aangemeld, lees al een tijd mee ter inspiratie)

Ha Lizebeth, welkom hier.

Twijfel jezelf eventueel maar drie slagen in de rondte, als je maar blijft schrijven, schrijven, schrijven.

Dan komt er vanzelf een punt waarop je tegen jezelf zegt: goh, wat kan ik goed schrijven!!!

En dan vertel je dat daarna aan je hele omgeving!!

Ook een welkom van mij Lizebeth.

De onzekerheid zul je altijd hebben.

Ik ben de afgelopen dagen intensief bezig geweest met een verhaal. Dat is met "ups" en "downs" gegaan totdat ik weer in de "schrijf-TGV" zat en op volle snelheid uiteraard. (En ik hoop dat het niet zal ontsporen)

Maar ik liep al een week te ijsberen omdat ik vol met twijfels zat over allerlei zaken. Ook toen ik weer begon met schrijven. Is dit wat ik wil? Haal ik op dit moment alles uit dit verhaal? Is de personage wel goed uit de verf gekomen? Afijn, 1001 vragen. Die ik, hopende dat ik ruim 120 jaar word, volgens mij altijd zal blijven houden.

Enige tip: Gewoon schrijven, schrijven, schrijven!

Faalangst? Ja, daar heb ik wel eens last van gehad. Nu niet meer. Ik doe het niet meer.
Veel te bang dat ik het fout doe.

Soms denk ik wel eens dat onzekerheid bij het maken van kunst hoort. Onzekerheid hoort ook bij het leven zelf.

Ben ik onzeker? Ik ben bezig met mijn tweede roman. Ik heb mijzelf allerlei doelstellingen opgelegd. Vraag ik mij af of ik die doelstellingen ga halen? Ja, elke dag. Waarom? Het antwoord heb ik al gegeven. :wink:

Maar naast die onzekerheid heb ik een enorm geloof in wat ik doe. Dus het houdt het een beetje in balans.

wat dat betreft ben ik het alweer eens met Griseo ( behalve dan dat hij in een leuk buitenland woont; net zoals ik...) - of je doet niets of je zit in de schrijf-tgv!

Faalangst? Nee.
Twijfels? Ja.
De omschrijving van Griseo: "Maar naast die onzekerheid heb ik een enorm geloof in wat ik doe" is zeer herkenbaar. Ook ik geloof -zeer basaal- in mezelf, ondanks alle randverschijnselen er om heen (uitstelgedrag, smoezen, onafgemaakte projecten en ander niet-productief geneuzel). Dat geloof moet er ook wel zijn, anders zou ik de motivatie om te schrijven niet kunnen opbrengen. De twijfels over eigen kunnen horen er bij, om je scherp te houden, denk ik.