Eigenlijk heb ik nog niet echt een 'mooie' zin. Maar deze vond ik wel leuk eigenlijk:

Hij vroeg zich af of hij haar nog langer als zijn kleine zusje kon beschouwen nu ze een jonge vrouw was, een zeer aantrekkelijke jonge vrouw zelfs.

Reflecteren werkt altijd met de naaste waarheid.
Bedacht ik me toen ik in de spiegel keek.

Ik vind mijn openingszin wel geslaagd.

"Gaan we nu dood, mama?" vroeg Julia.

Het schijnt zelfs dat de twee vijanden bij elkaar in de loopgraven samen Kerst vierden, op het veld tussen de loopgraven voetbal met elkaar speelden en een paar dagen later weer tegen elkaar vochten.

Niet zozeer een bijzonder mooie zin, maar wat erin staat gebeurde echt tijdens de Eerste Wereldoorlog. Typisch!

Ik ben niet zo van de mooie zinnen. Bovendien, de site van NaNoWriMo zegt het zelf: tijdens de NaNo-periode zul je veel rotzooi produceren. En inderdaad, de dingen die ik nu schrijf hebben een enorme rotzooipotentie (en I love it!). Hier een aantal van mijn rotzooizinnen:

"Tik, tak, tik, tak, tik, tak, tik, tak." (Deze zin wordt vier keer verspreid over een alinea herhaald, met als laatste zin van de alinea: "Boem.")
"Kut met uien, nu ben ik zeker ook mijn baan kwijt?"
"Nee, niet 'wauw' in een positieve zin, maar dan in de zin van 'wauw, hoe heeft dit kunnen gebeuren' of in de zin van honderdduizendmiljoen mensen die een stille tocht lopen tegen zinloos geweld terwijl het toch niemand ene fuk kan schelen dat ze dat doen."
"Dat sloeg in als een bom, en dan bedoel ik geen crofty bom, crofty bommen zijn zó 2006, en ook geen mentoscolabom, want die zijn ook neuk."

Eigenlijk vind ik vooral de scène mooi waaruit deze zin komt; het gaat me dus meer om de inhoud en de context. Zinsconstructie e.d. wordt later kritisch beoordeeld
(Sorry... in het Engels )

In that perfect moment there was no place for pain, and all her wounds healed.

(Ik ben hier voor de verandering aardig voor mijn hoofdpersoon )

Het was nog maar maandagochtend en nu al keek Janneke uit naar het einde van de week. Ze zette de tweejarige Anouk op haar heup en overzag de chaos. De melk was omgevallen en overal lagen broodkruimels. In het schijnsel van de ochtendzon dwarrelden miljoenen stofdeeltjes.

Zeer intrigerend. Heel erg goed.

Wow, echt wel! Over een goede binnenkomer gesproken!

'Naast hem stond zijn moeder, voor de gelegenheid nuchter, druk op haar horloge te kijken.'

Tijdens de openingsscène van het boek, op de begrafenis van Ivar zijn Opa. Ik vond hem wel leuk omdat het eigenlijk in één zin duidelijk maakt dat hij uit een probleem gezin komt, zonder het letterlijk te vertellen.

Er is nauwelijks wind en de zon komt af en toe tevoorschijn, haar warmte even over de koude gezichten van de jongens strijkend.

Dit is denk ik de enige zin die ik ga houden, haha.

Ik weet niet of de zin zo blijft, maar als schets (dat is nano tenslotte) was ik hier wel blij mee:

Lex gromde. ‘Vergeleken met de meeste van die “investeerders”,’ hij maakte met zijn vingers aanhalingstekens in de lucht, ‘zijn die lui van de TV begripsvolle genieën.’

"Jet heeft geprobeerd rust in te bouwen in haar dagelijkse ritme, maar helaas, na twee dagen krampachtig rustig aan te doen sluipt het geren er weer in."

(zin van gisteren, vandaag heb ik nog nul komma niks geproduceerd )

De dag is nog lang niet om

Zonder verhalen verdween de familieziel en werd alles los zand, het had niets meer met elkaar te maken.

Niet helemaal een zin en ook niet echt origineel, al had ik het wel zelfbedacht voordat ik van het bestaan wist, zijn deze woorden: geestelijk verval Wat ik mooi vind aan deze woorden is dat ze makkelijk te begrijpen zijn, al zijn het bedekte termen.

Deze zin is eigenlijk nog van gisterenavond:

Terwijl ze door het raampje naar buiten keek, naar het steeds donker wordende landschap dat monotoon aan haar voorbij gleed, ging ze in gedachten terug in de tijd.

De volgende heb ik vandaag geschreven en wordt door iemand gezegd:

'De blik in zijn ogen had een ijsberg kunnen doen smelten in zeven seconden.'

Mooi Patje!

Patje, de laatste is mooi!

@ Four Seasons en Anoukboek: Dank je wel

Zin van de dag (beetje pit in m'n verhaal):

"Als ze net nou maar gewoon twee minuten de tijd had genomen om haar jas en sjaal in de hal aan te doen, dan stond ze nu niet zo te worstelen met wapperende stukken stof. Verrek, hoe zit dit nou. Met één arm in de mouw en haar sjaal voor haar gezicht voelt ze ineens een koude, sterke hand om haar keel."

Mijn mooiste zin van vandaag:

Het was opgehouden met regenen en de heldere lucht die door de zon werd opgelicht in het oosten, zag er veelbelovend uit.

Deze vond ik ook wel geslaagd eigenlijk:

Hij zag er verfomfaaid uit

Dag drie:

Hij sprong naar voren en plantte zijn vuist met geweldige kracht midden in de varkenskop van Thomas.

Gewelddadig ben ik he (a)

En als die intelligente wezens de ruimte kunnen bevaren, waarom zouden ze dan niet langs de aarde gekomen zijn?

Bedankt, Via en Rowena! Hopelijk gaat het na die eerste zin niet stijl bergaf...

Mijn mooiste (van vandaag):
'In een hoek van de binnenplaats trok haar maag zich samen.'

In elk geval beeldend.

Nog van gisteren:

De eerste keer dat hij haar echt zag lachen. Niet ingehouden, niet stram als een zure pruim, maar voluit waarbij ze haar rechte tanden ontblootte.

Die van vandaag moet nog geschreven worden.

Buiten in de felle zon stonden de fotografen ons op te wachten. Blijkbaar was ik de enige die niet wist wat ik had misdaan

Het huis was te klein voor hun verdriet. Maar toch nog groter dan de wereld daarbuiten, die dreigde.

Je weet wat ze zeggen, hè: de eerste zinnen zijn het beste
(ik vond je zin ook supersterk)

Misschien kan ik daar nog een schepje bovenop doen.
De mijne voor vandaag is:

'Dood hem,' zei ze.

Normaal ben ik helemaal niet zo gewelddadig, NaNoWriMo haalt echt het slechtste in me naar boven .