Of je je er te gemakkelijk van afmaakt met vier tijdsprongen, kan ik niet zo sec beoordelen, maar het lijkt mij van niet. Het vermelden van niet ter zake doende gebeurtenissen of informatie, lijkt erg veel op bladvulling, daar zou ik zeker niet voor kiezen.

Je kunt dat doen door een hele globale tell te gebruiken. Bijvoorbeeld:

Vijf jaar lang leefde ik door alsof er niets gebeurd was, maar op een dag stond ze weer voor me.

De monotonie van het leven nam hem langzaam in zijn greep. Weken werden maanden en maanden werden jaren totdat de dood van zijn moeder hem terugriep naar het dorp van zijn verschrikkelijke jeugd.

We reisden de wereld over, een vlucht dat geef ik toe. We zagen de torens van Bangkok en de steppes van Mongolië. We dansten in Parijs en sliepen onder de palmen op Hawaï. Ons geluk was compleet en overdonderend en op drie november 1982 werd onze zoon geboren.

En aan het eind van zo'n stukje ga je weer rustig verder met vertellen wat je wilt vertellen. (Waarbij het breekpunt uiteraard de eerstvolgende ter zake doende gebeurtenis is) Op die manier kun je decennia overspannen als dat zo uitkomt zonder echt een gat te laten vallen.

Richt je op wat belangrijk is voor de lezer, die immers een interessant verhaal wil lezen. Niemand is geïnteresseerd in oninteressante gebeurtenissen. Onthoud ook dat je een roman schrijft en geen geschiedeniswerk, dus je hoeft geen compleetheid na te streven. Succes met je historische roman!

Dank jullie wel voor de oplossingen voor mijn 'probleem'. Hoewel ik me nog met de globale opzet van het verhaal bezig houd leek het me toch handig om met dit soort zaken rekening te houden.
Overigens gaat het verhaal over een jonge man, die eind 19e eeuw na enkele jaren in Argentinië geleefd te hebben, alleen terugkeerd naar Nederland. Hier krijgt hij achtereenvolgens drie relaties, die elkaar overlappen en stuk voor stuk mislopen. Aan drama geen gebrek dus, waardoor ik misschien op moet passen dat ik niet in de categorie Bouquetreeks terecht kom. Omdat ik het lastig vind feit en fictie te vermengen ontbreekt nog een krachtige (fictionele) motor achter het verhaal. Mijn gedachten gaan uit naar het contrast tussen de Argentijnse en de Nederlandse levensstijl...

Die laatste oplossing van Lucatero vind ik erg mooi. Ssowieso zijn het vaak interessante verhalen die van verschillende kanten, door verschillende personages verteld worden. Daardoor creëer je een mooie meerduidigheid in je verhaal.

Ze vertellen allemaal iets over het leven van de man, iets wat hij heeft verteld, of wat blijkt uit zijn gedrag tov hen. En samen vertellen ze zijn hele levensverhaal.