Dank je, Zjors, maar dat is volgens mij niet de oplossing. Piet komt uit een ander land dan Klaas, die in het buitenland woont waar het verhaal zich afspeelt. In die taal gaat de conversatie, het verhaal wordt echter in het Nederlands geschreven. Misschien kan jouw suggestie voor het lange gesprek een oplossing zijn, maar met de kortere gesprekjes is dat al veel moeilijker.

Zoiets als Zjors aangeeft zou ik ook doen. Als er iemand luistert naar die mensen kun je zeggen: gelukkig kon hij/zij snel vertalen.
Misschien kun je zelfs helemaal alles in het Nederlands zetten, maar wel eerst aanduiden dat ze in die taal spreken.
B.V. door: Ze begonnen meteen in...

Ik heb dit ook regelmatig in mijn verhalen. Wat ik doe om het op te lossen is enkele bekende woorden gebruiken in die vreemde taal, zoals een groet, een uitdrukking of een zeer bekende aanduiding van iets. Verder houd ik gewoon vast aan de schrijftaal, Parijs is dus niet Paris. Teveel niet Nederlandse woorden maken een verhaal moeilijk leesbaar, zeker voor mensen die niets met andere talen hebben.

Wat zijn jullie fantastisch

Zoiets:
Klaas keek hem aan en riep: 'Scheisse, wat ben jij lelijk!'
De verbaasde Piet verstond het Duits maar half. 'Auf Wiedersehen' en hij draaide zich om. 'Wat een vreemde gast', dacht hij hardop bij het weglopen.

Wordt dit geen rommeltje?

En nu een voorbeeld in het Tsjechisch (nee, ik begrijp je wel, Marriejeanne)

Ariadne, zo'n soort boek schiet me op dit moment ook niet te binnen.

Klaas: 'Verstehen Sie Deutsch?'
Piet: 'Nee, ik versta geen Duits!'

Ik kom er niet uit, hoor...

Ja, doe maar een voorbeeld in het Tsjechisch/Nederlands, Ariadne

Vaclav: 'Mluvite Ceske?'
Piet: 'Sorry, maar nee, ik spreek geen Tsjechisch.'
Vaclav: 'Ale rozumite, ano?'
Piet: 'Nee, nee, ik versta het niet. Geen woord. En u? Spreekt u Nederlands?'
Vaclav schudt bedroefd zijn hoofd. Piet zucht. Dit gesprek gaat nog moeilijk worden.

Slimme opmerking van Saba! Zo zit het inderdaad.

@Eigen, dat 'vertaalde Piet gelijktijdig in zijn hoofd' klinkt ook weer zo raar, vind ik. Meer als een soort constructie om het logisch te houden...

'Voules-vous couché avec mois, çe soir?" vroeg de Franse vrouw. Even dacht Piet na, dan schudt hij zijn hoofd. Ze is zijn type niet. "Waarom niet?" vraagt ze verder. Haar Frans is vloeiender dan hij ooit heeft gehoord.
"Je bent mijn... type... niet," zegt hij. Als hij maar echt Frans kon - maar dit verstaat ze hopelijk ook wel.

(niet dat het persé over zoiets moet gaan, maar dat is maar één van de twee zinnetjes Frans die ik ken)

Ik denk dat je lezers het zonder dat soort uitleg ook wel snappen, eigen.
Misschien maak je het gewoon te moeilijk voor jezelf.

Wat ik ook wel eens tegenkom (slecht voorbeeld):

Dit is alleen wel wat omslachtig.

Oui, je comprend votre problème, mais je n'ai pas une solution.
@ Waus: voulez-vous COUCHER avec moi?
Toch vind ik het mooi, zo enkele zinnetjes in een andere taal. Maar dan liefst Frans, Engels of Duits, omdat deze talen mij niet totaal vreemd zijn.
Ik ben benieuwd hoe je het zal aanpakken!

Ik denk niet dat in boeken vaak talen door elkaar worden gebruikt, vooral omdat het gelijk onleesbaar is als de lezer die taal niet begrijpt (tenminste, zo lossen ze het in Friese boeken op; of het is Fries of Nederlands (hoewel de schrijver er vanuit mag gaan dat de meeste Friezen Nederlands kunnen lezen, maar andersom juist niet).

In een Fries boek kunnen de hoofdpersonen naar Harns gaan, in een Nederlands boek zul je toch duidelijk moeten vermelden dat ze naar Harlingen gaan, anders wordt het niet begrepen (voorbeeld uit eigen land ). Ik denk dat je zo ook met buitenlandse stedennamen om moet gaan.

In mijn verhaal vinden ook bepaalde conversaties in het Engels plaats. Daar moet de hoofdpersoon eerst aan wennen, maar als bijv. verderop Engels wordt gesproken (altijd naar het Nederlands vertaald), dan laat ik de hoofdpersoon bijv. opmerken dat haar Engels steeds beter wordt (even als geheugensteuntje naar de lezers dat er nog steeds/weer Engels wordt gesproken).
Ik hoop dat je hier iets aan hebt.

Wat haal je je op je hals, Eigen? .

Waar spreken ze over? Kunnen ze elkaar verstaan of wordt deels met handgebaren gesproken? En kunnen ze allebei geen Engels (dat is de taal die bijna al mijn personages spreken )? Is het ook belangrijk dat er spraakverwarring optreedt? Kun je überhaupt een gesprek voeren met iemand die een taal spreekt die je niet kunt verstaan? (dat laatste kan wel, zelf heb ik me het namelijk eens erg moeilijk gemaakt met een doofstom personage ).

Zet anders een stukje neer, dan kunnen we je misschien op weg helpen.

Mijn hoofdpersonen spreken allemaal supergoed Engels. Dat moet ook wel, anders kunnen ze elkaar niet verstaan. Maar zonder gekheid. Als het gebruik van verschillende talen een actieve rol in een klein stukje van je verhaal speelt zou ik er aandacht aan schenken, niet als dit in een heel boek het geval is. Dan een keer benoemen en daarna is het voor iedereen duidelijk.

Ben net een boek aan het lezen waarin dit probleem (kort) wordt behandeld. Het boek is van Elizabeth George, titel "Wie schrijft..."
Zij zegt het volgende daarover:
In James Clavells Shogun, waarin een groot deel van de dialioog in het Japans wordt gevoerd, gaf de auteur meestal direct na de dialoog een vertaling in het Engels. Dit ging goed omdat de zinnen kort genoeg waren om die techniek te kunnen toepassen, en wanneer Clavell aannam dat de lezer bepaalde zinnen waarschijnlijk nu wel kende, vertaalde hij die niet meer in de tekst. Het is gemakkelijker een foefje toe te passen dat een vertaling biedt door de context. Voorbeeld:
'Frijoles, senor?' zei de vrouw. Ze gaf hem het bord. Hij begon te eten. De bonen waren koud.
De handeling geeft dan weer wat frijoles zijn.

Ik hoop dat je hier iets mee kunt. Misschien interessant om Shogun er ook eens bij te pakken.