Volgens mij maakt het niet uit wat voor hoofdpersoon je hebt, Cheops, er zijn altijd mensen die afhaken. Dit zal misschien mensen trekken die van wat drama houden of die zichzelf kunnen identificeren met jouw hoofdpersoon. Aan de andere kant kost het mensen die een feel-good verhaal willen lezen. Elke keuze die je maakt, beïnvloedt op die manier je lezerspubliek.
Maar ik denk dat de geïnteresseerde lezer(es), die het verhaal leest om de actie en de spanning, dit wel kan waarderen.

Een depressieve protagonist kan m.i. wel, maar niet het hele boek. Een hoofdstuk ofzo kan nog wel. Mijn protagonist is soms ook aardig depri maar om te voorkomen dat er teveel depri inkomt beschrijf ik zijn gedachten wanneer hij depri is lang niet volledig. Is volgens mij ook aardig irritant.

Dan moet je 'De Drinker' van Hans Fallada eens lezen. Owww... dát is pas neerslachtig. Maar góed geschreven! Het hangt dus ook van de stijl/trant af.

Een geweldig boek, inderdaad!

Of de hoofdpersoon in een boek vrolijk of neerslachtig is, doet er niet toe, als je hem/haar maar zo beschrijft dat de lezer zich in hem/haar kan inleven. Er moet herkenning zijn, dan boeit het personage en zal de lezer niet afhaken.

Succes!

Gaan zelfspot (humor) en sarcasme (humor) samen met depressiviteit( niet in staat zijn te relativeren)?

Vind je het ZELF wel leuk? Ik heb af en toe de neiging om Arthur door elkaar te rammelen, maar stiekem vind ik het wel lekker (net als hij :')), die melancholie. Maar het is niet alleen kommer en kwel, waardoor er evenwicht is. Je kunt de humor enzo ook uit andere personages houden, maar het is wel belangrijk dat de lezer begrijpt waarom hij zo depressief is, denk ik.

Sympathie hoeft niet eens, maar begrip is wel belangrijk.

En medelijden is een goedkope emotie, die moet je (wat mij betreft) proberen te vermijden.

@MichaM: waarom goedkoop? Wat moet de wereld zonder medelijden? Alleen maar keihard zijn?

Bij een goede depressie geloof ik niet dat je veel zin hebt in humor, maar wel onbedoelt sarcastisch kan zijn. Doordat het leven je niet langer boeit kan je verfrissend direct zijn over zaken rondom leven en dood, althans, zo zal de toehoorder dat ervaren. Die kan natuurlijk niet bevroeden dat je volkomen ernstig bent.

Hmm Interressant Odysseia, de belofte van een confrontatie. In tussentijd kan zijn visie op de wereld de lezers boeien omdat die bij een depressieveling vaak idealistisch is en 'zwart versus wit' in plaats van 'grijstinten'. Hopelijk begrijp je wat ik bedoel.

En wat betreft de humor denk ik dat zwarte humor of sarcasme op zijn plaats zijn.

Je kan toch ook medelijden krijgen terwijl je niet zielig gevonden wil worden?

Oké, goedkoop. Maar dat maakt het er voor mij niet makkelijk door.

Ik kan begrijpen dat iemand in het boek het zegt, maar waarom zou ik het er als schrijver uit moeten laten?

Hmm... op die manier. Volgens mij heb klopt dat wel.