Nee, eigenlijk niet. Mijn eerste versie is 80%-90% de uiteindelijke versie. Soms komt er een stukje bij, maar meestal is het details die veranderd worden.

ik herken dat ook niet. Ik herschrijf wel maar niet zo drastisch.

Prachtig Marriejeanne, dat heb je zeer treffend onder woorden gebracht.

Inderdaad Marriejeanne, en bij herschrijven is schrijven soms ook een vloek...

Ik ben al bijna een jaar aan het herschrijven aan mijn roman van ongeveer 200.000 woorden. En telkens zie ik weer dingen die beter kunnen, mooier, duidelijker etc. Het vervelende is dat ik ook veel bijleer, zodat het tot nu toe ook telkens merkbaar beter wordt...
Mijn proeflezers wachten al tijden, want ik kreeg ook nog eens het gekke idee het eerste deel te printen en door te lezen; het is verbazingwekkend hoeveel dingen ik daarop met rode pen heb verbeterd (voornamelijk zinsbouw etc). En straks als dat klaar is en mijn proeflezers met opmerkingen komen....... . (gelukkig heb ik de eerste proefleesronde van deel 1 al achter de rug).
Maarja, ik ben ook zo'n idioot die met een satéprikker een A4'tje vol gaat stippen om een Aboriginalschilderij te maken... Mijn grootste kwaliteit is, geloof ik, dat ik veel geduld heb (tenminste, dat probeer ik mezelf voor te houden om de moed niet te verliezen, mijn verhaal bestaat nl. uit 4 delen ).

Soms vraag ik me af waar ik aan ben begonnen, maar tot nu toe is het me nooit gelukt een kunstwerk zonder 'blood, sweet and tears' te maken, wellicht hoort het erbij .

Meestal schrijf ik pas na een lange aanloop van denken, ideetjes verzamelen, aantekeningen maken, researchen, denken. Dan ga ik een indeling maken, opzetje, plot. Als ik alleen ben schrijf ik. Wat ik geschreven heb bewerk ik als er iemand anders in huis is, of als er andere dingen ook aandacht vragen, ik op post of visite verwacht. Soms gaat dat net als bij Zjors, in een lekker ritme van schrijven en herschrijven. Mijn kinderboek is per scene geschreven met de hand in het bos. Later heb ik alles bekeken en gerangschikt, daarna uitgewerkt op de computer. Schrijven als ik alleen was, herschrijven zoals boven. Toen alles op papier stond en kritiek had gehad van proeflezers, werd alles nog eens bekeken, eerst het geheel, toen de hoofdstukken apart, scenes apart en herschreven. De uiteindelijke spellings- namen- woordenperzin-etc-correctie ging zeven keer, de drukproefcorrectie niet meegerekend.
Kortere verhalen stromen soms in een keer uit de pen. Dan ga ik door tot het er staat, laat het een dag liggen, lees het, verbeter hier en daar iets, geef meestal alleen aan waar fouten zitten, laat het nog een dag rusten en ga dan aan de hand van mijn checklist nakijken en herschrijven.

Eerst denk ik.
Dan schrijf ik, en terwijl ik schrijf ga ik op en neer door de tekst en probeer ik zo goed mogelijk te schrijven wat ik wil zeggen.
Als het een groot verhaal is komt er een moment waarop ik schema of een stappenplan wil. Maar vaak ook valt het als vanzelf op zijn plaats (dat zit eigenlijk een beetje in dat denken hè, vanzelf gaat het natuurlijk niet).
Daarna laat ik het even opzij liggen.

Vervolgens herlees ik, en kijk ik vooral naar de loop van het verhaal, de continuiteit, de balans en de opbouw.
Als dat in orde is herlees ik weer, en nu kijk ik nog even heel kritisch naar gewauwel en onafgewerkte scenes.
Als ik heel veel verander kijk ik nog een keer naar de opbouw en de balans.

Bij alle herlees rondes kijk ik naar spel, grammatica en tikfouten en zoek ik naar de beste zin.

Ja, we doen het dus echt allemaal anders, maar het is wel erg leuk om te lezen hoe jullie het doen!

Ik herschrijf op het moment dat ik een hoofdstuk afheb. Meestal is dat zo'n 10 pagina's.
Want mocht je er nou dingetjes in veranderd willen hebben, hoef je niet heel het verhaal te veranderen.
Als ik echt denk dat ik hierin niet meer hoef te gummen, ga ik verder met hoofdstuk 2, en laat ik hoofdstuk 1 voor wat het is. Soms doe ik het ook wel eens na 1 pagina. Dat werkt ook wel goed.

Ik wissel af tussen het schrijven en herschrijven. Vaak gebeurt het dat ik tijdens het herschrijven aan het denken sla en op die manier krijg ik soms ideeën voor mijn volgende hoofdstuk.

Voor mij is herschrijven bemoedigend. Als ik mijn tekst van twee jaar geleden vergelijk met die van nu, begin ik spontaan te lachen. Hoe heb ik die zin in mijn hoofd gehaald?
Ik ben nog jong en schrijf best goed voor mijn leeftijd, maar mijn verhalen kunnen niet vergeleken worden met die van volwassenere schrijvers. Zien welke vooruitgangen je boekt, kan bemoedigend werken.