Start » Forum » Themaforums » Januari schrijfmaand » #3 - 01/2017 Close-up

#3 - 01/2017 Close-up

7 reacties [Laatste bericht]
marlie
Laatst aanwezig: 1 dag 14 uren geleden
Sinds: 29 Okt 2015
Berichten: 874

#3 - 01/2017 Close-up

Het schuim beduimelt zijn blote voeten, witgrijs en vlokkig als het kwijl van een door rabiës getroffen hond. Zijn tong glijdt telkens over zijn lippen, het zilte dringt door in elke onbedekte lichaamscel.
Hij kijkt over zijn schouder. Bij elke stap die hij zet, worden enkele voorgaande voetsporen in het zand gevuld door het opkomende zeewater. Zijn hielafdruk is iets dieper, de afdruk van zijn tenen nauwelijks merkbaar, alsof ze het zand in een moment van tederheid gestreeld hebben.

De wind komt van de uitgestrektheid naast hem en bijt in zijn wangen. ‘Weet je nog wel,’ lijkt ze te huilen. Zijn ogen worden vochtig. De woestheid van het wegveeggebaar bedaart hem.
Zijn zomerbroek is opgerold tot onder de knieën, zijn sneakers slingeren nonchalant aan twee vingers, de sokken erin gepropt als onregelmatige tennisballen. De gebreide trui is het enige zinvol kledingstuk in oktober.
Een klappend geluid doet hem opschrikken. Twintig meter voor hem kijkt een man, even enthousiast lachend als de blozende jongen naast hem, de lucht in. De vlieger van de knaap stuitert en danst met de wind mee.
Rood, opgesierd met een staart van gekleurde vlinders.

Hij blijft roerloos.
Zijn gekromde vingers ontspannen, de sneakers vallen met een plofje naast hem neer. Schelpen kraken als zijn knieën in bidhouding het vochtige zand raken. Zijn onverschillige gelaatsuitdrukking verandert. Hij buigt het gelaat naar beneden, verbergt het in zijn handen. Een snik is hoorbaar tussen de windvlagen door. Zijn zwarte haren vertonen sporen van verdriet, die de tijd grijzer heeft gemaakt. Een rilling trekt doorheen zijn lichaam.
‘Waarom moest ze …’
De kou. De emotie. Een vraag die onbeantwoord blijft.

Mensen zijn vreemde wezens. Ik strek mijn vleugels, vlieg op en laat vanop hoogte iets vallen. Dat is wat het leven voor iedereen is.

He who knows others is wise. He who knows himself is enlightened.
'When in doubt, have a man come in with his gun' (Raymond Chandler)

Reacties

Dreaming
Laatst aanwezig: 6 uren 59 min geleden
Sinds: 6 Okt 2016
Berichten: 154

Wauw, mooi, beeldend en origineel geschreven. Mooie beelden heb je gevonden.
Kwijl van een door rabies getroffen hond, ieuw, ik weet niet hoe dat eruit ziet, maar moest wel even gruwelen toen ik dit las.

De zin: "hij blijft roerloos" klopt voor mijn gevoel niet echt. Je schrijft dat hij roerloos blijft, maar zijn vingers ontspannen, hij valt op zijn knieën etc.

You can't use up creativity, the more you use, the more you have (Oscar Wilde)

janpmeijers
Laatst aanwezig: 3 uren 18 min geleden
Sinds: 8 Mrt 2013
Berichten: 4200

Marlie,

Naar mijn smaak probeer je het te hard met de beelden.

Citaat:

het kwijl van een door rabiës getroffen hond.

ik zie niets voor me. 'witgrijs en vlokkig als kwijl.' is voor mij voldoende.

en:

Citaat:

als onregelmatige tennisballen.

wat is het kenmerk v/e tennisbal? Niet dat van tot propjes gemaakte sokken.
'zijn sneakers slingeren aan twee vingers, de sokken erin gepropt.' - geeft een duidelijker beeld dan met de tennisvallen, vind ik.

Dit vind ik goed, want helder, ik zie het gelijk voor me zonder te hoeven nadenken wat de schrijver bedoelt:

Citaat:

De vlieger van de knaap stuitert en danst met de wind mee. Rood, opgesierd met een staart van gekleurde vlinders.

smile

Weg zonder bestemming roman M.BOOX

Angus
Laatst aanwezig: 3 uren 20 min geleden
Sinds: 19 Mei 2012
Berichten: 2503
marlie schreef:

Het schuim beduimelt zijn blote voeten, witgrijs en vlokkig als het kwijl van een door rabiës getroffen hond.

'door een rabiës getroffen hond' vind ik niet overbodig. Kwijl kent meerdere verschijningsvormen en is niet per definitie witgrijs en vlokkig.

marlie schreef:

zijn sneakers slingeren nonchalant aan twee vingers, de sokken erin gepropt als onregelmatige tennisballen.

Ik denk dat het beeld niet klopt. Als je twee sokken oprolt tot één bal, heb ik niets tegen de vergelijking met onregelmatige tennisballen. Maar hier lijkt in iedere sneaker een bal, en dus een sok, gepropt. Maar één opgerolde sok lijkt niet op een tennisbal. (Ik heb het net geprobeerd blush )

marlie schreef:

Zijn zwarte haren vertonen sporen van verdriet, die de tijd grijzer heeft gemaakt.

Dit klopt niet volgens mij.
'Zijn zwarte haren tonen grijze sporen van verdriet.'

Het beeld vind ik wel mooi beschreven, maar het einde doet vreemd ontluisterend aanvoelen.

Er gaat niets boven eigen tuin (Bernhard de Vries)
Noodgedwongen (dwangbuis) lid van de vereniging van mond- en voetschrijvers Nederland

Mili
Laatst aanwezig: 6 uren 25 min geleden
Sinds: 1 Mrt 2014
Berichten: 2661

@Marlie, ik ben het eens met @janp qua rabiëskwijl en met @Angus over het bevreemdende einde. Hoewel ik je keer op keer aandachtig lees, begin ik de draad kwijt te raken tussen Angus' en jouw verwikkelingen.

Blijft onverlet dat ik prachtige beelden zie zoals deze: [Schelpen kraken als zijn knieën in bidhouding het vochtige zand raken.]

A vendre: Femme âgée, jamais aimée.

maddbrug
Laatst aanwezig: 9 uren 52 min geleden
Sinds: 20 Dec 2011
Berichten: 1802

De titel houdt in dat je dicht op de huid zit van de HP. En zo leest het ook. De locatie, aan zee, vind ik sterk. Op een of andere manier overheersen de beelden die je beschrijft, de inhoud van het verhaal. Graag gelezen.

Willemina
Laatst aanwezig: 3 uren 16 min geleden
Sinds: 16 Mrt 2008
Berichten: 1099

Marlie,
Ik zou de laatste alinea weglaten. Over de rest is alles al gezegd en ik ben het met Janp eens.
Waar het naar toe gaat met je verhaal weet ik niet maar het intrigeert we,l door de beelden die je oproept met je schrijven.

een ieder begrijpt slechts datgene wat hij in zichzelf terugvindt. Henri-Frédéric Amiel

schrijfcoach Ma...
Laatst aanwezig: 6 dagen 4 uren geleden
Sinds: 8 Jan 2015
Berichten: 119

Dag Marlie
Wat een intrigerend fragment. Iets wat tussen poëzie en proza in zweeft vol met mooie beelden en metaforen. Je hebt een heel eigen geluid.
Maar wie staat nou centraal als personage in het verhaal? De hij die kijkt naar een man met een jongen en knielt in het zand en denkt aan een zij..? Maar de laatste regel wijst op een vogel als verteller van dit verhaal...?

Maria van Deutekom Storytelling en Theaterregie Verhalenhuis.nl

Schrijven Magazine SUPERAANBIEDING

Korting én 3 cadeaus!

Word nu abonnee!
Schrijven Magazine: geen nummer meer missen?

Neem nu een abonnement op Schrijven Magazine! Profiteer van onze superaanbieding!

Profiteer nu!
Volg Schrijven Online op Twitter!

Volg Schrijven Online op Twitter!

Volg ons!

Meld je aan voor de Schrijven Nieuwsbrief.

Het is gratis!