Tien jaar

Hoofdredactioneel uit Schrijven Magazine 1 van 2008

Ten years after was zo ongeveer de stoerste rockband waar je in het midden van de jaren zeventig als puber mee aan kon komen. Als je de naam van de band – of die van zanger-gitarist Alvin Lee – op je pukkel (Van Dale: schoudertas, o.a. van soldaten) kalkte, liet je zien dat je van snoeiharde bluesrock hield, gespeeld door langharige jongemannen die bij een gitaarsolo niet op een paar minuutjes meer of minder keken.

‘Voorbij, voorbij, o en voorgoed voorbij’, zoals op het graf van J.C. Bloem staat: die tijd ligt achter ons. Pukkels zijn alleen nog in vintage-winkels te koop, en Ten Years After is alleen nog in de onderste regionen van de Radio 2 Top 2000 te vinden. Tijd vernietigt, maar zuivert ook. Dat is een droevige en tegelijkertijd opwekkende gedachte.

Schrijven Magazine bestaat tien jaar. Toegegeven, we hebben een paar maanden gesmokkeld, omdat het ons beter leek om het jubileum in het nieuwe jaar te laten plaatsvinden, maar ruwweg een decennium geleden kwam het eerste tijdschrift onder de naam Tijdschrift Schrijven uit, met rubrieken als Tekstuur, Workshop op Papier, Agenda en Boekbesprekingen. Ook hier vliegt de tijd ‘als een schaap door het veen’, zoals de bekende verbastering van Psalm 81 luidt.

Zo’n jubileumnummer en -viering stemt tot enige melancholie: de tijd gaat ook aan jezelf voorbij. Ik herinner me nog de eerste keer dat ik het pand aan de Herengracht 495 betrad, in december 1998. Het tijdschrift bestond net een jaar, we hadden de gulden nog, en ikzelf was nog een bijna-ranke dertiger. Binnenin het pand, op de zolder, trof ik de redactie van het eerste uur: Aly Freije, Erik Nieuwenhuis en Sander van Vlerken. Na enkele jaren waren ze allemaal vertrokken. De eerste om schrijfdocent in Groningen te worden, de tweede om zich fulltime als schrijver te vestigen, de derde om uiteindelijk uitgever van De Geus in Breda te worden.

De enige die bleven, waren Dries Arnolds, de huidige webmaster en redacteur van Schrijven Online, en ikzelf. Van een groot orkest werden we een soepele tweemansformatie, aangevuld met de vaste gastmuzikanten Hansmaarten Tromp en Rob Molthoff. De ruime zolder op de Herengracht werd het eigen huiskantoor, dat we eens per week verlieten voor een vergadering in café De Balie in Amsterdam. De uitgever is niet langer een stichting, maar een professionele organisatie die meerdere bladen in zijn pakket heeft.

De dingen veranderen, en dat is maar goed ook. Tegelijkertijd blijven ze in grote lijnen hetzelfde, zoals Chris Lembeeckx op pagina 7 uit de doeken doet. Schrijven is nog steeds schrijven, en zal dat ook altijd blijven. Zo hard gaan de dingen niet: romans, gedichten, essays of toneelstukken schrijven, gebeurt nog altijd ruwweg hetzelfde als tien, dertig of tachtig jaar geleden.

Ten Years After treedt overigens ook nog steeds op, al zijn Alvin Lee en zijn broer, drummer Ric Lee, er niet meer bij. Voor de liefhebber: ze zijn nog te zien op 2 februari in Tielt, België, en op 8 februari in Reichenbach in Duitsland. Wees er snel bij. Voor je het weet is het te laat.

Schrijf ze,
louis @schrijvenonline.org

- Louis Stiller