NaNoWriMo blog 2008: Gerty Moustaqir

Ik sta in de startblokken. Morgen begint de marathon. Mijn schema ligt naast mijn laptop. Ik weet nu al dat ik zal beginnen met de introductie van een van de hoofdkarakters. Het uiteindelijke manuscript wat ik voor ogen heb zal niet met dit fragment beginnen, maar dit is voor mij een aanloop om dieper in het verhaal te komen, personages te leren kennen om vervolgens helemaal te verdwalen in mijn eigen fantasie. En dat is nu juist zo fijn van deze Nanowrimo-marathon. Ik heb geen tijd om na te denken of dit wel kan, of deze scène wel in het geheel past. Ik moet doorschrijven en zie dan vaak pas na afloop dat ik het schema niet gevolgd heb. En daar komen vaak de mooiste stukken uit.

Ik schrijf een 'valse whodunit'. Ergens wordt een moord gepleegd. Er zijn meerdere verdachten en mijn gepensioneerde inspecteur zal proberen door deductie dit raadsel op te lossen. Hij lost hem uiteindelijk ook op maar blijkt dan een volkomen uit de hand gelopen situatie in handen te hebben. Waar daders eigenlijk slachtoffers zijn en het slachtoffer, tja, dat weet ik nog niet. Dat hoop ik de komende maand te ontdekken. Ik kan niet wachten.

Zaterdag is de perfecte dag om te beginnen met de schrijfmarathon. Om zeven uur 's ochtends zit ik al achter mijn toetsenbord, de mok met koffie half vergeten naast mij. Ik val gelijk met de deur in huis en volg mijn karakter - een oudere inspecteur - van kamer naar kamer. Zijn pensionering is een feit. Door rond te dwalen in zijn huis en door het beschrijven van kamers kan ik hem snel leren kennen, zelfs nog voordat hij een woord gesproken heeft. Ik heb meteen een setting die herkenbaar is, zo had ik het inderdaad in mijn hoofd gezien.

Na het hele huis van de gepensioneerde detective beschreven te hebben (ik zit nu rond de 1100 woorden) kom ik in de keuken ineens Kaatje tegen. Hoe kom ik nu ineens aan dit personage? Ik ben toch diegene die schrijft? Op de eerste dag gaat mijn fantasie al met mij op de loop. Beneden in de keuken staat iemand die ik helemaal niet had ingepland. Maar ik vermoed dat ze wel een belangrijke taak van mij gaat krijgen. Is Kaatje misschien de drijvende kracht van onze inspecteur? Mm, dit kan nog interessant worden.

Gistermiddag en avond flink doorgeschreven. ’s Avonds om acht uur had ik 3214 woorden - zeker genoeg voor de eerste dag. De bedoeling is dat ik vandaag ongeveer hetzelfde aantal woorden ga schrijven zodat ik een buffer krijg voor de komende dagen. De ervaring heeft mij geleerd dat er op werkdagen altijd iets tussen kan komen, waardoor je de wordcount van die dag niet haalt. Dat is mij vorig jaar verschillende keren overkomen en het is niet gemakkelijk om dat in te halen.

Ik zit nog niet lekker in de flow van het schrijven. Ik denk nog te veel na bij elke zin. Wil vaak terug in het verhaal om dingen te veranderen, aan te passen. Hopelijk kom ik de komende dagen op een beter ritme, ben ik minder snel afgeleid en laat me leiden door het verhaal.

Gisteravond was de site van Nanowrimo onbereikbaar. Ik wilde graag mijn actuele wordcount invoeren. Hier was voor gewaarschuwd. In de eerste dagen van november kan de server overbelast raken en kom je er moeilijk op. Vanmorgen was dit euvel opgelost en kon ik uiteindelijk mijn aantal woorden inbrengen. Ben alweer flink aan het schrijven en heb er het volste vertrouwen in dat het mij vandaag ook weer gaat lukken.

Mijn doel was het om de 6000 woorden gisteren te halen maar dat is niet gelukt. Ik kwam tot 5786 en dat moest genoeg zijn.
Vanmorgen verder geschreven. Ik heb mijn tweede karakter geïntroduceerd. Marijke is de sleutel binnen dit hele verhaal. Marijke is oorzaak en gevolg. Datgene wat zij gaat doen zet een heel stelsel in beweging en dat brengt op zijn beurt de andere karakters in het verhaal tevoorschijn. Hoewel, vanzelf?

Om haar te leren kennen ben ik begonnen met haar kindertijd en heb zonder het te beseffen dingen uit mijn eigen kindertijd erin verwerkt. Of dit de bedoeling is weet ik nog niet maar ik laat het voorlopig staan. Zo ben ik in chronologische volgorde verder gegaan en uiteindelijk uitgekomen bij haar eerste vriendje. Johan die ook een belangrijke factor is binnen het verhaal. Het een en ander begint nu duidelijker te worden en nu gaan mijn gedachten sneller dan mijn vingers op het toetsenbord. Dat geeft soms rare woorden, maar leve de spellingscontrole. Nu geen tijd om te redigeren. Ik moet namelijk een moord voorbereiden.

Gisteravond pas na negenen gaan schrijven. Toch de wordcount gehaald: 7517. Na zulk intensief schrijven kan ik nooit meteen slapen. De personages zaten zelfs in mijn dromen.
Mijn eerste conflict heeft plaatsgevonden. Erg leuk altijd om dat te doen. Er gebeurt iets, een actie vindt plaats en ik kom gelijk een flink stuk verder in het verhaal.Ik zie de hele scène dan als een film voor me, beschrijf de handelingen en ga helemaal mee in het conflict.

Klaas heeft ondertussen de vriend van Marijke ontmoet al kent hij Marijke zelf nog niet. De ontmoeting verloopt niet goed en beide mannen staan op voet van oorlog. De twee mannen zijn op de vuist gegaan en dit had ik in mijn oorspronkelijk schema niet gepland. Maar het loopt goed en is een logisch vervolg op de treiterijen van Johan. Alleen kan Klaas niets doen. Hij zoekt hulp. Er moeten nog vier personen geïntroduceerd worden en deze komende de volgende dagen aan de beurt. Enkele van deze personen zullen onderdeel uitmaken van mijn moord.

Het is weer vroeg, de klok boven mijn bureau geeft net zes uur aan. Tip staat naast mij te kijken en denkt dat we al naar buiten gaan. Nee Tip, vrouwtje gaat eerst schrijven. Gisteravond heb ik lekker door kunnen schrijven en mezelf verbaasd hoeveel inzicht je soms kunt hebben door gewoon een personage te verzinnen.

Johan weet het natuurlijk nog niet maar hij gaat vermoord worden. Dat staat althans in mijn schema en komt ook uit met mijn plot. Toch was ik er nog niet geheel achter waarom hij deed zoals hij deed. Daarom ben ik gewoon over Johan gaan schrijven, en al doende kwam een kant van Johan te voorschijn dat ik nog niet kende. Dit moet ik zeker bewaren.

Tijdens zo'n marathon schrijf ik veel wat ik later waarschijnlijk niet gebruiken kan. Toch is dit geen verloren tijd want al schrijvende vallen mij dingen in die in mijn schema niet kloppen of die ik moet toevoegen. Ik haal deze gedeeltes nu niet weg, ik ben niet gek. Allemaal goed voor de wordcount.

De eerste week is nog niet om maar ik ben al elke dag blij dat ik mijn wordcount gehaald heb. Ik heb een kleine buffer maar wil daar niet te zwaar op leunen. Mijn bureau verdwijnt steeds meer onder papieren en aantekeningen. Ik ben helemaal niet iemand die van alles opschrijft, ik doe normaal alles op de computer. Maar wat is er leuker dan het aantal woorden op het eind van je schrijfsessie met de hand op te schrijven?

Ik werk niet in een enkel worddocument maar in meerdere tegelijk. Elke personage heeft een eigen document en dus moet ik altijd even puzzelen hoeveel ik nu precies geschreven heb. Tijdens het schrijven boeit mij dit niet maar na afloop wil ik het wel weten. En juist omdat ik met zoveel personages werk die allemaal een vinger in de pap hebben, moet ik dit schema hebben. Om telkens naar een Excelsheet te gaan en weer weg te klikken stoort me. Dus heb ik een blad naast mijn laptop liggen dat al heel snel broertjes heeft gekregen.

In mijn verhaallijn heb ik steeds meer zin om iets vooruit te kijken. Ik schrijf sowieso niet in chronologische volgorde. Ik denk eraan om de moord nu maar gewoon te laten gebeuren en dan te beschrijven wie, wat, waar en waarom.
Spannend!

Gisteravond had ik een meltdown. Ik kreeg geen letter op papier, geen woord op het beeldscherm. Na een drukke dag op de zaak, heerlijke stress, had ik het gisteravond even helemaal gehad. Niet meer verder geschreven en mijn wordcount van die dag niet gehaald. Dit moet ik in het weekend in zien te halen.

Mijn verhaal vindt dus geen voortgang. En dat terwijl in mijn hoofd de film gewoon verder draait. Ik heb even gedacht aan een dicteerapparaatje, maar dat heeft geen zin. Als ik daadwerkelijk weer verder ga met schrijven krijg ik toch andere invallen.

Of ik er niet van droomde, vroeg iemand, van al dat geschrijf, van al die opgewekte verhalen? Nee, ik droom niet van mijn verhaal, maar ik merk wel dat ik heftiger droom. Ik werd vanmorgen dan ook wakker met in mijn hoofd nog flarden van een bizarre droom.

De impasse ligt niet aan mijn huisgenoten. Mijn lief vermijdt mijn schrijfhoekje als ik aan het schrijven ben en is net zo trots als ik mijn wordcount weer gehaald heb. En als ik hem niet gehaald heb is hij de eerste om te zeggen: 'morgen, morgen lukt het weer.'

Vandaag dus weer in alle vroegte een frisse start gemaakt. De laatste werkdag van de week en dan is de eerste week van de Nanowrimo al weer om. Benieuwd wat de tweede week gaat brengen.

Nieuwe dag, nieuwe kansen. We gaan door. Een van mijn personages is dood. Marijke doet niet meer mee.
Is ze vermoord? Was het een natuurlijke oorzaak of was er misschien nog iets anders aan de hand? Dit blijft voorlopig geheim. Genoeg met beschrijvingen nu. Actie. Marijke heeft haar belofte waar gemaakt en heeft een heleboel handelingen in gang gezet. Wie krijgt de schuld van haar dood? Dit is de kans om met emoties te spelen. Zo te schrijven schiet lekker op.

Op dit moment introduceer ik Lilian, zij is de moeder van Marijke en het verdriet om het overlijden van haar dochter laat een beest in haar los dat zijn weerga niet kent. Terwijl zij raast en tiert en wraakgevoelens heeft, vliegen mijn vingers over het toetsenbord in een poging om haar bij te houden. Zij dwingt mij om na te denken welke stappen er nu noodzakelijk zijn.

Dus pak ik de hond en ga wandelen. In die tijd kunnen mijn gedachten zich richten op het verdere verloop van mijn verhaal. En dan de rest van de zaterdag gebruiken om weer een buffer op te bouwen voor volgende week.

Eindelijk weer eens lekker door kunnen schrijven. Ik besef dat ik het vervelend vind om dialoog in te voegen. Normaal heb ik daar helemaal geen probleem mee, maar in het tempo waarin het nu moet gaan heb ik het idee dat ik telkens uit mijn concentratie wordt gehaald als ik aanhalingstekens aanbreng. Toch kan ik ze niet negeren. Want hoe vervelend ik dit misschien nu ook vind, ik weet dat het een hels karwei is om dialogen later toe te voegen. Ik moet dialoog hebben. Ik kan niet alle handelingen beschrijven, ik moet ze laten gebeuren.

Lilian is op het oorlogspad maar kan dit niet alleen. Ze is nu dus op zoek naar mensen die dezelfde gevoelens van wraak hebben over de dood van Marijke. Zo komt ze in contact met diegene die haar als laatste heeft gezien en indirect verantwoordelijk is voor haar dood. Klaas.

Maar dit weet Lilian niet en Klaas durft zich niet bloot te geven. Hij doet mee aan een plan om diegene die Lilian als de dader ziet aan te pakken. Ze hebben een geniaal plan nodig om hem te vermoorden zonder zelf gepakt te worden. Uiteindelijk zullen vier mensen een moord gaan beramen en uitvoeren.
Nu nog mijn dialoog onder controle krijgen.

De tweede Nanowrimo week kan verraderlijk zijn. De euforie van de eerste week is voorbij. De inspiratie verdwijnt en de maand lijkt nog heel lang. Vorig jaar ben ik in deze week volledig vastgelopen. Ik was moe, dacht geen goede ideeën meer te hebben en kwam nauwelijks meer vooruit. De wordcount stagneerde. De berg woorden die ik nog moest schrijven werd groter en groter. Toch zat ik elke dag weer voor dat scherm en probeerde te schrijven, tot vervelends toe. De meest onbenullige dingen heb ik toen geschreven om überhaupt aan het schrijven te blijven. En dan merk je dat je toch ineens weer schrijft, opschiet. Plots heb je een geniale inval en krijg je weer energie. Zo heb ik in de vorige Nanowrimo eigenlijk de kiem gelegd voor het verhaal van deze maand.

Nu ik dus weer in de tweede week ben, denk ik aan de slang en het toetsenbord dat ik vorig jaar gebruikte, maar later aan de kant heb gelegd. In dit verhaal gebruik ik het thema wel en is het een cruciaal onderdeel van het verhaal. Dit jaar waak ik ervoor om mijn wordcount te laten vertragen. Ik lig nog steeds op schema en dat is een hele verbetering tegenover vorig jaar. Dus laat ik Frits helemaal uit zijn dak gaan als zijn vrouw hem verlaat. Haha.

Het verhaal krijgt steeds meer vorm. Zat ik begin vorige week nog in meerdere documenten te werken, nu is bijna alles al samengevloeid tot een doorlopende tekst.
Johan is zich van geen kwaad bewust maar de dood van Marijke is hem niet in de koude kleren gaan zitten. Hij heeft de ene relatie na de andere die hij niet allemaal even netjes behandelt. Mijn viertal ziet in het gedrag van Johan de rechtvaardiging voor hun daad. Ze hebben inmiddels een plan dat zowel geniaal als eenvoudig is. De eerste stappen zijn gezet en Johan wordt nauwlettend in de gaten gehouden. Onze inspecteur is ondertussen verhuisd en is in het appartement tegenover Johan getrokken. Is dit niet al te toevallig?

Mijn idee om op werkdagen vroeg op te staan, werkt goed. Vanmorgen zat ik al om kwart voor zes te schrijven. Buiten kletterde de regen tegen de ramen en binnen was ik op zoek naar de slang. Geen tijd om uitgebreid onderzoek te doen, dus heb ik mij tevreden gesteld met een ratelslang. Ik ben ervan overtuigd dat er giftigere slangen bestaan maar dat is onderzoek voor na de Nanowrimo-maand. Ondertussen komt de ene na de andere peptalk van de site Nanowrimo binnen. Ook hier: geen tijd. Door moeten we.

Gisteravond een dip. Op een gegeven moment ben je te moe. Ik besloot om een avondje vrij af te nemen en even de boel te laten gisten. Wordt het misschien alleen maar mooier door. Tot overmaat van ramp versliep ik mij vanmorgen. Deze hele marathon wordt zo echt een veldslag. En de beruchte tweede week is nog niet om.

Toch laat ik mij niet kisten. Na een avond zonder schrijven dacht ik vanmorgen dan ook weer fris en fruitig aan de slag gegaan. Nee dus, en dat valt tegen. Geen nieuwe wordcount, geen woorden tellen. Het vervolg van het verhaal zit bij wijze van spreken helemaal voorin mijn hoofd, en ik zou zo aan de slag kunnen. Maar ja, ik moet werken en bewaar mijn idee voor vanavond. Ik heb wel snel een paar aantekeningen op mijn kladblok gemaakt zodat ik vanavond precies weet waar te beginnen. Hopelijk lukt het dan meteen.

Langzaam kom ik weer op gang en dat is nog niet gemakkelijk. Het klinkt raar, maar de [i[flow[/i] is doorbroken. Nu moet ik doorzetten en blijven schrijven. Dat doe ik ook, al zit ik nog vaak naar woorden te zoeken. Uiteindelijk begint het weer te komen en gaan mijn vingers weer sneller over het toetsenbord. Het verhaal begint mij weer in zijn greep te krijgen.

Ik heb gezorgd dat Klaas een slang heeft kunnen bemachtigen en dat Lilian een pakketje dat geadresseerd was aan Johan heeft kunnen onderscheppen. Beide ingrediënten voor de geplande daad. Het gedoodverfde slachtoffer weet nog van niets. Hij is zijn weekend aan het plannen - al zal dat niet zo verlopen zoals hij denkt. Al met al weer een prima start en ik moet mij even niet gek staren op het woorden tellen maar gewoon lekker doorschrijven.

Vanmorgen is het mij gelukt om weer vroeg te gaan schrijven. Dat scheelt. Ik probeer dan om op een punt in het verhaal te stoppen waar iets moet gebeuren. Een handeling of liever nog een drama. Dat is altijd een goed uitgangspunt om de volgende schrijfsessie weer mee te beginnen. Vanavond verder.

Ziezo: de tweede week is officieel voorbij. We zijn nu op de helft van de marathon aangekomen. Ik merk dat mijn energie weer begint te bruisen en dat nieuwe en onverwachte ideeën opduiken die prima in mijn verhaal passen - het zelfs geloofwaardiger maken. Dus zit ik op een zaterdagmorgen om zeven uur al te schrijven.?Een voordeel dat schrijven mij biedt is dat ik vergeet om te eten, zelfs vergeet om te snoepen. Eten en schrijven gaan namelijk bij mij niet samen. Een kopje koffie naast mijn toetsenbord, dat gaat nog wel, al vergeet ik de helft van de tijd om hem op te drinken. Meestal schrijf ik 's morgen op een nuchtere maag, en krijg ik na afloop dan toch wel trek in een ontbijtje. Doordeweek heb ik daar nauwelijks tijd voor, maar op deze zaterdagmorgen kan ik me dat wel permitteren.?Wat ik ook gedaan heb op deze zaterdagmorgen is: moord. (Nee, niet gelijk de politie bellen.) Mijn moord heb ik uiteraard laten plaatsvinden in de virtuele wereld van mijn verhaal. Ik moet de hele opzet naar de moord nog uitwerken, maar had behoefte aan wat spanning. Jammer Johan, jij doet niet meer mee. Al zal ik het nog vaak over je hebben.?Ik vraag mij wel af of ik de moord wel zo uitgebreid moet beschrijven. Leg ik dan niet te veel uit? Of moet ik dit gedeelte pas later in mijn boek vrijgegeven? Gelukkig hoef ik daar nu niet over na te denken. Het uitwerken van de moord is goed voor mijn wordcount en voor het visualiseren van mijn plot.

Ineens gaat het snel. Het lijkt alsof mijn vingers de zinnen eerder weten dan mijn hoofd. Ik kan niets anders doen dan volgen. Het verhaal krijgt een eigen leven. Zo blijkt een van mijn hoofdrol spelers onverwachts een zeer gewelddadig verleden te hebben. Hij vindt de vrouw terug die vroeger veel voor hem betekende. Zij vertelt hem dat hij een dochter heeft. Wat doet wraak met een man? Heerlijke stof voor een uitgebreide karakter beschrijving.

Ik heb mijzelf tot doel gesteld om uiterlijk 28 november klaar te zijn met de marathon. Dit wil ik absoluut halen omdat ik net te horen heb gekregen dat ik de avond van de 28 november naar Zweden vlieg. Begrijp me niet verkeerd, een weekendje Zweden is heerlijk maar ik had wel nog gerekend op dat laatste weekend om eventuele achterstand weg te schrijven. Toch heb ik juist door dit bericht extra stimulans gekregen. Dat is ook aan mijn wordcount te zien.

Zou dit werken als een geheim wapen? Volkomen onverwachts een gebeurtenis waardoor je eerder klaar moet zijn? Wacht mijn wordcount van morgen maar eens af.

Mijn voornemen was het om gisteren tot 30.000 woorden te komen en dat is me gelukt. Vraag niet hoe. Om in een weekend 8000 woorden te schrijven is veel, althans voor mij. Ik merkte dat ik gisteravond op een gegeven moment niet meer verder wist. Hoe snel en goed het ook ging, op een gegeven moment wist ik het niet meer.

De tip van Nanowrimo van vandaag was om gewoon door te schrijven - ook als je het niet meer weet. Dat deed ik en op een gegeven moment schreef ik klinkklare onzin. Ik liet mensen de trap aflopen, stap voor stap. Liet hun speciale drankjes bestellen om maar aan het schrijven te blijven en op een moment merk je dat je weer in het verhaal komt. De klinkklare onzin wordt dan zinvoller en zinvoller en je personages stoppen met die rare dingen en gaan gewone dingen doen. En dan ben je ineens de 30.000 woorden gepasseerd bent. Gisteravond om zeven uur had ik 30.050 woorden. Ik was gaar. Vanmorgen is weer een nieuwe week begonnen. Het is mij gelukt om vroeg op te staan en verder te schrijven. Al heb ik de moord vorige week al laten gebeuren, nu ben ik het hele scenario aan het beschrijven. Het klopt: alle kleine eindjes passen aan elkaar.

Het schrijven van de marathon heeft eigenlijk nooit invloed op mijn dagelijkse werk. Wel heb ik gemerkt dat gebeurtenissen op mijn werk invloed kunnen hebben op mijn schrijven. Na een behoorlijke stressvolle dag gisteren op het werk, ben ik 's avond behoorlijk tekeer gegaan tijdens het schrijven. Voor ik het wist had ik een conflictsituatie neergezet. Ik kon mij heerlijk ontladen en wist zo alle stress van me af te schrijven. Niet dat ik de situatie op het werk letterlijk gebruikt heb in de scène, maar het gaf mij de juiste motivatie om lekker pittige dingen tevoorschijn te toveren. Ook mijn moordkwartet is het niet altijd over alles eens. Het zijn geen lieverdjes en ze zitten elkaar regelmatig in de haren. Ook hier moet de rangorde bepaald worden, voordat men verder gaat. Zou dat ook over mijn werksituatie gaan? Enfin, zolang ik hier door beter ga schrijven heeft het zijn nut. Om goed te kunnen schrijven moet ik in mijn verhaal kunnen opgaan. Ik moet de emotie voelen wil ik erover kunnen schrijven. Dus gebruik ik mijn boosheid om een scène uit te werken waarin ik mijn frustratie kwijt kan.

Nu ik de scène van gisteravond teruglees, merk ik dat de vonken eraf springen. Ik mag hopen dat als ooit iemand dit leest dezelfde emotie goed overgebracht word. Dat is uiteindelijk het hele doel.

Hoe gaat een onderzoeker te werk als hij een moord onderzoekt? Hoe beschrijf ik dit? Nu ik de hele moord tot in de finesse heb beschreven vraag ik mij af wat er nog te onderzoeken valt. Ik moet uit zien te vinden wat onze vrienden verkeerd hebben gedaan. Welke steken hebben ze laten vallen? Mijn detective valt meteen een paar dingen op, details waar anderen niet aan gedacht hebben. Het motief lijkt duidelijk, maar is het niet.

Ik ben nu in een andere fase van mijn verhaal gekomen. Ik moet langzamerhand naar het einde toewerken. Dat is namelijk de eis van de Nanowrimo maand. Een roman die af is, met een kop en staart en dus een einde. Moet ik de dingen nu sneller laten gebeuren of kan ik nog uitweiden? Mijn schema van de eerste dag is nog steeds geldig, maar heeft behoorlijke zijwegen gekregen die ik weer moet omleiden zodat alles weer op de juiste plek uitkomt. Geen tijd om me af te vragen of het schema nog relevant is. Of ik niet toch ondertussen een geheel andere richting ben ingeslagen. Gewoon volgen, gewoon door blijven schrijven.

Nog maar twaalf dagen te gaan.

Gisteren bleek er verwarring te zijn over mijn blog. Nu is het mogelijk dat wat voor mij duidelijk is, dat niet is voor anderen. En nee, ik was niet in paniek. Ik schreef "paniek" omdat mijn hoofdrol spelers in paniek zijn. Een van hen is belangrijk bewijsmateriaal kwijt. De perfecte moord begint barsten te vertonen. Het zijn dan ook amateurs - net als ik.

En ja, nu de derde week bijna om is merk ik toch wel dat ik moe begin te worden. Niet alleen van het schrijven maar ook om het verhaal op gang te houden. Al zit de structuur in mijn hoofd, de gaten moeten toch opgevuld worden. Meedoen met de marathon en daarbij een fulltime baan hebben is redelijk vermoeiend. Dan zijn er ook nog de mensen om mij heen die mijn aandacht willen en niet te vergeten onze Tip.

Maar het woord opgeven komt niet in mijn woordenboek voor. Ik ga gewoon door al ben ik dan af en toe een beetje onsamenhangend. Ach, dat hoort erbij. De ene dag blaakt deze blog van zelfvertrouwen en de andere dag is dat wat minder. Zolang we doorschrijven is er niets aan de hand. En ik moet door schrijven want een moord mag nooit onbestraft blijven. Ook niet in een boek. Alleen mag de manier waarop de moord opgelost word ook een beetje humor in zich hebben. Elk boek moet humor hebben en niet alleen maar kommer en kwel. Maar hoe doe ik dat?

Donderdagavond kreeg ik telefoon van een journaliste. Zij wilde voor een dagblad een stukje schrijven over mensen die mee deden aan de marathon. Het werd een verwarrend en zeker chaotisch gesprek waar ik best onzeker van werd. Gisteravond kreeg ik een mail waarin ze vertelde dat ze ons gesprek toch niet zou gebruiken wegens plaatsgebrek. Ik kreeg het gevoel dat ze mij niet helemaal geloofde. Toen werd ik nog onzekerder en vroeg mij af hoe ik dan wel overgekomen was. Toch denk ik dat een goede journaliste daardoor heen moeten kunnen prikken. Maar als ze niks over mij wil berichten is dat niet mijn probleem. Mijn prioriteit ligt op dit moment bij Nanowrimo.

Toch heeft deze tijdelijke onzekerheid mij even wakker geschud. Ik heb een prima idee voor een plotwending, die zo totaal onverwachts is, dat ik zelf verbaasd ben. Met dit gegeven is mijn boek dan straks ook af. Dit is echt de missende link. Het nieuwe gegeven geeft mij ook nieuwe energie. Het is niet alleen maar ploeteren en woorden tellen. Het is ook gewoon het pure plezier van het schrijven en voor je ogen iets nieuws te zien verschijnen.

Ik ga komend weekend aan de slag om mijn belofte van 46.000 woorden na te komen. Dat wordt nog een hele klus. Maar ik heb weer vertrouwen.

Buiten sneeuwt het en binnen zit ik als een razende te schrijven. Ik heb geen oog voor het mooie winterweer hier in het zuiden. Ik zit in gedachten in mijn verhaal. Ons viertal is het vuur na aan de schenen gelegd. De ontknoping is nabij. Een van de vier is niet alleen bang om gepakt te worden, maar is ook bang dat zijn geheim uit komt. Dat dit geheim in de openbaarheid komt is zeker. Wat dit geheim is, verklap ik niet. Het is genoeg dat ik erover kan schrijven en zo mijn wordcount een boost kan geven. Ik heb laatst geprobeerd om iemand in een paar zinnen het verhaal te vertellen. Dat was onmogelijk met al die verschillende mensen en verhaallijnen. Dus ik moet naderhand goed de structuur bekijken of alles nog klopt.

Het lijkt wel alsof ik steeds sneller ga schrijven nu het einde echt nadert. Dat geeft soms rare woordspelingen en ik ben iets meer tijd kwijt met de spelfouten eruit te halen. Ik heb besloten dat ik nooit meer mee doe met een schrijfmarathon. Ik heb precies dezelfde beslissing vorig jaar genomen na de marathon en zal hem waarschijnlijk volgend jaar weer maken. Ach ja…

Er wordt gezegd dat de laatste loodjes zwaar wegen. En dat is waar. Ik wil even niet meer - niet meer schrijven. Ik heb er helemaal genoeg van. Opgeven? Welnee, als ik had willen opgeven had ik dit ergens halverwege gedaan of zelfs in het begin. Nu met de finish binnen handbereik moeten even de tanden op elkaar, en de vingers op het toetsenbord.

Ik denk dat ik morgenavond de 50.000 passeer. Het komt redelijk goed uit. In het verhaal liggen alle kaarten op tafel. Drie van de vier moordlustige hoofdpersonen zijn gepakt en doen hun verhaal. Een van de verhalen is voor de rechercheur een totale verassing. Er blijkt zich een totaal ander motief te openbaren. De laatste van het kwartet is nog voortvluchtig en heeft zich met de slang verschanst in een gebouw.

Gaat er nog wat gebeuren? Ik heb verschillende opties maar ben nog niet zeker wat ik ga doen. Hij moet gepakt worden, dat staat vast. Gaat de jacht door en wordt hij na een wilde achtervolging alsnog gepakt? Of komt er een dramatische overgave? Ik ben er nog niet helemaal uit. De echte verassing van het verhaal moet er ook nog in gebreid worden.
Volhouden!

Mijn wordcount zit tegen de 50.000 aan. Even dacht ik: waarom niet doorschrijven nu, dan ben ik er vanaf? Een uurtje extra schrijven en ik ben klaar. Had gekund, ware het niet dat ik er qua schrijven doorheen zit.

De belangrijkste dingen in het verhaal zijn gebeurd. De vierde moordenaar is gepakt, al was dat niet gemakkelijk. Alleen de slang is spoorloos en die blijft ook spoorloos. En er is iemand uit de doden opgestegen. Nee, het was niet Lazarus en het was ook geen wonder. Hoe het allemaal precies in elkaar zit blijft voorlopig mijn geheim.

Ik ben nu letterlijk elk woord aan het tellen en dat betekent dat ik beter even kan stoppen. Vanavond maak ik het echt af. En dan is het zaak om de hele mikmak officieel op de Nanowrimosite te laten tellen. Men gelooft mij niet op mijn woord. Ik moet dus ook zorgen dat ik alle gedeeltes in een document verzamel en de laatste dan invoer in de woordteller van de Nano-site. Hopelijk vergist deze zich niet. Zodra dit tellen gebeurd is verdwijnt het manuscript ook meteen uit hun bestand. En dan?
Even geduld nog.

Eindelijk: het moment is aangebroken dat de teller de 50.000 woorden passeert. Ik zit te gloeien achter mijn labtop. En het vreemde is dat ik best verder zou kunnen schrijven. De weerstand waar ik de laatste dagen tegen aan zat te hikken is weg. Het moeten is weg. Nu het niet meer per se moet (deze zelfopgelegde taak) komt het ongedwongen schrijven weer terug. Wat is een mens toch een gek wezen. Toch ben ik blij dat ik het gedaan heb. In een maand tijd heb ik nu een manuscript waar ik verder mee kan.

Dat ik ermee verder ga, staat vast. Alle losse documenten zijn nu samen gevat in een worddocument en dat heb ik gisteravond ingevoerd in het tel programma van Nanowrimo. Even was het stil, de zandloper liep en het beeld leek bevroren. Ik beet op mijn nagels maar toen was er dan de mededeling ‘You are a Winner’. Ik mocht een mooi certificaat downloaden en een paar printjes als hebbedingetjes.

Ik ben er doorheen. Ik kan lekker relaxen voor mijn weekend naar Zweden. Er is mij al gevraagd of ik in Zweden het weekend ga slapen om bij te komen. Nou nee. Dat dacht ik niet.