Blog van L.A.Pine

Vijfhonderd woorden van troost

Een half jaar lang heb ik vrijelijk een dag in de week kunnen schrijven.
Los van verplichtingen op het gebied van mijn werk en de zorg voor mijn gezin, genietend van mijn eigen pennenvrucht. Sappig, smakelijk, met volle teugen. Maar het verlof is voorbij gevlogen, die ene dag per week versnelde de tijd. Wat rest is verdriet, gemis, pijn en spijt. Ik heb mezelf een lekkernij voorgehouden waar ik slechts tijdelijk van mocht proeven. Na het verstrijken van de tijd raakte ze uitgedroogd, verschrompeld. Wel inspiratie, maar geen tijd.
Ik wilde de woorden weer vangen, maar hoe? Ergens las ik het advies om iedere avond vijfhonderd woorden te schrijven. Gewoon je pen op het papier zetten, beginnen en pas ophouden als het quotum is bereikt. Vijfhonderd heerlijke woorden, richtingloos, soms bagger, soms ademloos. De tijd om me langdurig te verliezen ontbreekt nog steeds. Gelukkig heb ik mijn stukje troost gevonden in een partje pennenvrucht per dag.