Film van de week: Lady Chatterley

Oh la la, wat was het een schandaal in 1928, toen D.H. Lawrence in 1928 zijn 'Lady Chatterley's Lover' deed verschijnen. Weliswaar kwam de erotische roman uit bij een kleine uitgever in Florence, maar de reputatie was het boek vooruit gesneld. Zelfs toen het boek in 1960 eindelijk in Engeland uitkwam, bij Penguin, moest er een rechtszaak aan te pas komen om het publiek met het over de vrijmoedige adelijke vrouw en de bonkige boswachter te laten kennismaken.
'Lady Chatterley's lover' is vele malen verfilmd, het laatst door de Franse regisseur Pascale Ferran anderhalf jaar geleden onder de titel 'Lady Chatterley'. Heel goed deed Ferran dat niet. Je wordt als kijker vergast op ouderwetse tussenbordjes ('De volgende dagen had Lady Chatterley geen tijd om naar het bos te gaan'), een Franse cast in een half-Engelse setting ('Ah oui, madame Molton!') en een veel te lang uitgesponnen verhaal van ruim 2,5 uur. Bovendien nam hij de tweede, gekuiste versie van de roman als uitgangspunt.
Maar: who cares? Want wat kan die Marina Hands acteren. Zo had D.H. Lawrence de enigszins naïeve, eerlijke, naar haar gevoelens luisterende Constance ooit bedoeld. Jean-Louis Coullo'ch is ook goed als de bonkige Parkin, maar Marina Hands, dat is... Tja, dat is gewoon oh la la. In esthetisch en cultureel opzicht dan.

Meer informatie