Blog van L.A.Pine

Een beetje pit in mijn pitch

Stuur ik een leuk verhaal naar een wedstrijd, krijg ik het verzoek om het te pitchen.
Nog niet thuis in het jargon van schrijversland ga ik eerst maar eens op zoek naar een begrijpelijke uitleg. In de commerciële wereld blijken ze ook wel te spreken van een ‘elevator pitch’. Een verhaal dat je kunt afsteken als je een lift in stapt waar je onverwacht een vip ontmoet, een prikkelend betoog van minder dan een minuut. In mijn geval blijkt het te gaan om drie minuten waarin ik de kern van mijn verhaal weer mag geven en zogenaamd te verkopen aan het publiek en de jury.
Ik dacht anoniem vanachter mijn schrijftafeltje beroemd te kunnen worden, maar dat zit er mooi niet in. Aan de slag dus maar. Pas na lang zwoegen begint het ergens op te lijken, maar die paar minuten tekst kosten me veel meer moeite dan het schrijven van het hele verhaal. Met welke sprankelende binnenkomer begin ik mijn pitch om direct de aandacht van mijn publiek te trekken? Welk stuk van mijn verhaal lees ik voor en wat vertel ik over de rest? Vertel ik het plot of laat ik dat aan de fantasie van het publiek over?
Op de dag zelf sta ik bovendien lange tijd voor mijn kledingkast om ook daar de juiste keuze te maken. Niet te opvallend, het gaat immers om mijn verhaal. Met de zenuwen in mijn stem en mijn darmen worstel ik me door mijn eigen pitch heen. Tweehonderd ogen kijken me verwachtingsvol aan. Waar is dat sprankelende, prikkelende liftverhaaltje gebleven?
Buiten een overwinning op mezelf ben ik met mijn verhaal verder niet in de prijzen gevallen. Had ik misschien toch beter dat pittige jurkje aan kunnen trekken?