Blog van Trenke

Voorlezen

Afgelopen maandag ging ik het verhaal, dat ik geschreven heb voor de oproep van uitgeverij Pica, voorlezen aan een groep vijf. Nadat ik verteld had wie ik was en waar ik voor kwam, bleek dat een jongetje striptekenaar wilde worden, een ander jongetje schrijver, van weer een ander jongetje was de vader tekenaar, enzovoort. Toen we hier even over gesproken hadden ging ik daadwerkelijk voorlezen.
Tijdens het voorlezen hield ik mijn blik zoveel mogelijk op de groep gericht. De kinderen letten erg goed op. Af en toe hoorde ik gegrinnik. Leuk om te merken wanneer de kinderen het verhaaltje grappig vonden. Het stukje waarbij ik gegniffel verwachtte leverde niet speciaal meer giechels op dan sommige andere stukjes.
Op het moment dat het verhaal was afgelopen schoten bijna alle vingers omhoog. De kinderen wilden graag wat zeggen. Ik besloot alle kinderen op volgorde een beurt te geven, als iemand niets wilde zeggen hoefde dat natuurlijk niet.
Eén jongetje vond het onderwerp niet leuk en het verhaal niet spannend genoeg. Twee jongetjes werden een beetje triest van het verhaal. Het heeft twee onderwerpen die wat verdrietig zijn, en toevallig had het ene jongetje net met het ene te maken en het andere met het andere. Deze jongens vonden het verhaal trouwens wel goed. Verder was iedereen enthousiast, inclusief de twee juffen!
De kinderen bleken heel zinnige dingen te kunnen zeggen. Zo waren er wat woorden waarvan de meeste kinderen niet wisten wat ze betekenden. Ik vroeg dan wie niet wisten wat het woord betekende en vervolgens wie het wel wisten, om te controleren of ze echt aan het opletten waren. Meestal was dat het geval. Een kind dat de betekenis wel wist kon het dan uitleggen aan de anderen. Verder bleken er nog wat dingen te zijn die de kinderen niet helemaal duidelijk werden. Ook waren er hele leuke andere reacties. Een meisje verzon er een stukje bij, het leek haar leuk als ik dat nog toe zou voegen. Iemand anders wilde weten waarom de hoofdpersoon melk dronk? En hoe het eigenlijk afliep met iets? Eén jongetje vond het maar storend dat ik soms een slokje water nam... Gezamenlijk hebben we nog over de titel gepraat, waarom ik die had gekozen.
Kortom, het was een ontzettend leuke ervaring! Nuttig ook, omdat ik vanwege de opmerkingen nog een paar dingetjes heb herschreven.
Je verhaal testen door het voor te lezen aan een groep? Ik raad het elke (aankomende) kinderboekenschrijver aan!