Blog van jacqueline

Smoesjes en schrijven

Van mijn goede voornemen om iedere dag tien minuten in mijn dagboek te schrijven, is totaal niets terecht gekomen. Waarom? Zomaar denk. Dat geldt precies hetzelfde om iedere dag minstens een uur aan mijn juridische procedure te schrijven. Zeker nu met dit mooie weer kom ik niet verder dan hooguit te kijken naar mijn binnengekomen post op mijn virtuele vriendje.
Sinds kort heb ik me laten overhalen om ook hyves te hebben, het moest zonodig van mijn jongere generatie. Ik moet zeggen dat ik het wel leuk vind, en dat is alles. Volgens mij is het gewoon mail voor mij. Dan gaan we volgende week, voor het eerst even op een voorjaarsvakantie met het vliegtuig. Zes dagen naar Portugal, om uit te proberen hoe mijn lichaam daarop reageert. Spannend, maar ik neem de halve apotheek mee dus ik ben voorbereid. Als druppel bovenop alle activiteiten, eigenlijk om ze ietwat af te remmen voordat we gaan, hebben we eerst nog een familiebijeenkomst bij ons thuis. Ik vraag me af hoe we al die dingen vlot laten verlopen, maar ook dat zien we wel. Als we weer lang en breed, drie weken, terug zijn volgt onze badkamerverbouwing.
Daar zie ik nou als de spreekwoordelijke berg tegenop. Welke berg zal ik nemen? De Mount Evererst lijkt me hoog genoeg. In ieder geval een hobbel die ik waarschijnlijk niet zal overleven. Zo erg vind ik het, dus ga ik door de week in onze caravan huizen. In het weekend komt Peter dan naar mij en de douches toe. Die camping vind ik helemaal niet erg, integendeel heerlijk en rustig. De laptop gaat mee, dus ik heb dan geen enkele reden meer om mijn verhaal niet af te maken.

Zo, hierboven staan allerlei smoesjes, uitvluchten of redenen om mezelf niet achter de pc te dwingen en verder te gaan met schrijven aan mijn kromme recht. Ik wíl het graag, ik vind dat ik moet en ik kom er niet toe. De dikke, blauwe ordners liggen naast mijn pc en ik kan chronologisch van achter naar voor werken. Gelukkig heb ik vanaf het begin alles op volgorde bewaard, zodat het nu niet al te moeilijk is om de volgorde aan gebeurtenissen te beschrijven. Niet dat het vanaf het begin de bedoeling was om dit te doen, maar nu ben ik zo laaiend dat ik wel moet. Zó furieus dat het papier vlam zou vatten als ik het zou opschrijven.
Als het helemaal klaar is bied ik het aan, aan Agnes Kant of aan de Telegraaf. Dat zeg ik nu, maar waarschijnlijk doe ik dat niet.
Als ik zover ben dat de eerste versie klaar is, wil mijn advocaat heel graag haar aanvullingen en/of veranderingen voorstellen. De bedoeling is dat het wordt uitgegeven als het helemaal perfect is. Ik ben nu al in 2002 aangekomen, dus ik hoef nog maar zes jaar te beschrijven en dan heb ik alle gebeurtenissen op een rijtje staan. Tja, daarna weet ik nog niet hoe ik het feitenrijtje het beste tot een manuscript kan bewerken. Ik wil het niet alleen een droge opsommingen van gebeurtenissen maken, ik wil iets om het een roman te laten worden. Een juridische procedure is feitelijk saai genoeg.

Ik wil er iets aan toevoegen. Wie heeft raad? Zal ik beginnen bij het begin en daarna het einde? Alle gebeurtenissen die daartussen plaatsvinden dan op volgorde? Ik zou ook kunnen beginnen om alleen de tegenpartij aan het woord te laten en daarna ik. Of andersom, ik eerst mijn hele verhaal doen en daarna de tegenpartij? Nu staat het om en om.
Het begin staat al vast. Na een korte inleiding volgt vanzelf de hele aanleiding tot het begin van de procedure. Maar daarna? Is dit vastlopen? Heet dit een ‘writers block’? Hoe kom ik over deze drempel heen? Kortom heel wat vragen en wellicht is er iemand die het leest en mij een duw in de goede richting geeft? Ik zal mijn dank in het boek verwerken.