Blog van LIL

Hartelijk Gecondoleerd!

Eigenlijk wilde ik een column schrijven over wat een schrijver (met name deze hier, alias ‘moi’) graag zou willen hebben op haar verjaardag. Weken van tevoren wordt ik gestalked met vragen in de trant van: ‘Ben je er al uit? Heb je al een verlanglijst?’ En nóg weet ik niet of ik voor ‘Ontdek je talent!’ , ‘Scenario Schrijven’ of ‘Write the best Plays ever!’ ga kiezen.
Terwijl mijn creperende garderobe snakkend naar vernieuwing wacht, surf ik radeloos naar de allerslimste investering ter verrijking van mijn schrijfkunst. Ik heb ook schoeisel nodig, het liefst een jong en gesloten paar voor de teen-discriminerende gelegenheden. Én nieuwe oorbellen – ik loop al maanden rond met een leeg gaatje (in mijn linkeroorlel!); de hond had mijn gouden knopje per ongeluk doorgeslikt tijdens het donderjagen.
Bedolven onder deadlines, herschrijvingen, opdrachten, wedstrijden, dromen en teleurstellingen, ga ik naar bed. Ik ben doodmoe, maar kan niet in slaap komen. Morgen moet ik mijn keuze gemaakt hebben; moet ik deze schrijversblokkade doorbreken.
Tussen ‘uitgeteld’ en ‘klaarwakker’ in gaat de telefoon. Droom ik? Mijn opa – mijn lievelingsopa, dat zul je net zien – is overleden. ‘Hij heeft ons verlaten, hij is er niet meer…’, licht mijn moeder toe, voor het geval ik het woord ‘dood’ verkeerd zou interpreteren.
Bij het ziekenhuis aangekomen, tref ik een opstopping van oprechte deelnemingen aan. Ik rouw solidair met de menigte mee tot er iemand - van verdriet? - zich de verjaardagskalender voor de geest haalt. ‘En jij nog gefeliciteerd!’ zegt ze tegen me. Tranen worden abrupt weggelapt om plaats te maken voor hartelijke gelukswensen. Ik voel mijn oprechtheid in opgelatenheid transformeren.
Blijkbaar ligt het huilen toch nader dan het lachen, want de grafstemming keert moeiteloos terug. ‘Zou jij het dan op je willen nemen om de grafrede te schrijven?’ fluistert mijn tante – die me net feestelijk had toegezongen – in mijn oorbelloze oor. ‘En als je die op de begrafenis gaat declameren, geen sandalen ofzo, goed?’ waarschuwt een nicht van me. ‘Je krijgt de oorbellen van mij,’ besluit mijn man. ‘En van mij krijg je nieuwe kleren, die mag je zélf uitzoeken,’ belooft mijn moeder.

Als ík ooit doodga, schrijf ik mijn eigen grafrede, schiet het me ineens te binnen. En iedereen moet verplicht op blote voeten en in ondergoed met geen enkele accesoires! Wat vredig zullen opa en ik rusten; uitgeteld, dat zeker!