Start » Proeflezen » [kinderverhaal] Igondi deel 3

[kinderverhaal] Igondi deel 3

Door: PeterPen
Op: 9 januari 2018

Dit is het vervolg op deel 2 waar Ben de bal uit de tuin van Kaptein Spijker gaat halen. Ik heb het behoorlijk ingekort, veel zijweggetjes weggelaten.
De vragen zijn of het onderhoudend is of misschien toch nog te langdradig.
Is het duidelijk genoeg hoe het omschreven is en misschien het belangrijkste is het spannend genoeg om verder te willen lezen.

Fragment: 

‘ik moet het er maar op wagen’ fluisterde Ben, zijn stem trilde een beetje.
Met beide handen boog hij de takken verder opzij en wurmde zich door de haag. Er was een halve meter ruimte tussen het schuurtje en de haag waar hij neer hurkte achter een struik.
Van de bal geen spoor, het schuurtje belemmerde het zicht op het grootste gedeelte van de tuin.
Voorzichtig duwde Ben wat takken opzij en richte zijn blik op de keukendeur waar hij een klein beetje zicht op had, maar zag alleen de vergeelde vitrage die ervoor hing.
Hij boog zich wat naar voren en keek de tuin rond, de vijfentwintig kabouters die ze eerder hadden geteld was waarschijnlijk maar de helft van wat er werkelijk stond.
Hoewel stonden, sommige waren omver gekegeld en het spoor daarvan leidde naar een vijver halverwege de tuin.
Midden in de vijver dreef zijn bal, naast een kabouter die daar had staan vissen en nu tussen de lelies in het water dobberde. Hij kon vaag de helft van zijn naam en adres op de bal zien staan die zijn moeder er met een watervaste stift er extra dik had op gezet.
De vijver lag hooguit een meter of acht van waar hij zat.
Hoe lang had hij er voor nodig, naar de vijver rennen, de bal pakken en weer terug, tien seconden, vijftien hooguit.
Vluchtig wierp hij nog een blik op de keukendeur, zag daar geen beweging, wurmde zich langs de struik en rende zigzaggend tussen de kabouters door naar de rand van de vijver.
Zonder aarzelen zette hij zijn voet in de vijver, links en rechts zag hij vissen verschrikt wegschieten. Hij voelde langzaam zijn voet wegglijden, maar zag wel kans zijn hand achter de bal te krijgen en naar zich toe te halen en de bal achter zich in het gras te gooien.
Bijna verloor hij zijn schoen op het moment dat zijn voet vrijkwam uit de zuigende modder en het heldere water donker kleurde.
Snel graaide hij de bal van het gras toen hij plotseling verstijfde,...er ging een deur open.
Zijn adem stokte, met bonzend hart spitse hij zijn oren, wachtend op een volgende geluid en keek vertwijfeld naar het gat in de haag, hopend het gezicht van Tom daar te zien waar hij misschien wat vanaf kon lezen. Tom was verdwenen en het enige geluid wat hij hoorde was de grasmaaier van een paar huizen verder.
Er ontsnapte een schrikgeluidje uit zijn keel op het moment dat hij de deur weer dicht hoorde gaan.
Snel zocht hij naar en oplossing en kon geen betere verzinnen dan zichzelf zo plat mogelijk tegen de zijmuur van het huis te drukken, half verscholen achter een veel te kleine struik en een kabouter met een gieter in zijn hand.
Zijn hart maakte een schuiver op het moment dat Kaptein Spijker op slechts een paar meter langs hem richting het schuurtje stapte.
Hij leek in gedachte en staarde nors voor zich uit, zijn wandelstok zwaaide naar voren en kwam neer op het rijtje tegels voor het schuurtje.
De scharnieren knarste toen Kaptein Spijker de deur opende en een rookpluim achterlatend van een sigaar die in zijn mondhoek hing, het schuurtje binnen stapte, de deur liet hij open staan.
Zonder geluid te maken liet Ben zijn ingehouden adem ontsnappen en wist dat hij daar weg moest. Op goed geluk rende hij naar de zijkant van het schuurtje en schrok hoeveel lawaai een doorweekte schoen kon maken. Snel wisselde hij de bal van de ene naar de andere arm en drukte zich tegen de lange zijde van het schuurtje. Voorzichtig stak hij zijn hoofd om de hoek, rookpluimen waaierde door de openstaande deur naar buiten en weerhield hem er van om de oversteek te wagen.
Vanuit het schuurtje klonk geschuifel, blikken werden van elkaar gehaald, opzij geschoven en weer opgestapeld. Een laatje werd opengeschoven, vol met spijkers en schroeven zo te horen en weer dicht gedaan, even werd het stil, waarna de vloer begon te kraken en Kaptein Spijker naar buiten stapte.
Ben probeerde zich zo plat mogelijk te maken.’dit gaat fout, dit gaat helemaal fout’ prevelde hij onhoorbaar.
Hij rook de lucht van zijn sigaar al voordat Kaptein Spijker zelf in beeld verscheen en abrupt tot stilstand kwam, hij hoefde alleen maar opzij te kijken om Ben te zien staan, maar zijn blik was gericht op de ravage bij de vijver.
Zijn mond viel open van ongeloof en merkte waarschijnlijk niet eens dat zijn sigaar tussen zijn lippen vandaan gleed en met een sissend geluid in de pot met verf belande die hij in zijn hand hield.
Zijn andere hand omklemde zijn wandelstuk waarvan de knokkels langzaam wit kleurde.

Reacties

Yrret
Laatst aanwezig: 52 min 38 sec geleden
Sinds: 16 Jul 2012
Berichten: 5252
PeterPen schreef:

De vragen zijn of het onderhoudend is of misschien toch nog te langdradig.

Onderhoudend.

PeterPen schreef:

Is het duidelijk genoeg hoe het omschreven is en misschien het belangrijkste is het spannend genoeg om verder te willen lezen.

Ik vind het prima. De opbouw naar nog spannender is duidelijk merkbaar.

PeterPen schreef:

[...] schrok hoeveel lawaai een doorweekte schoen kon maken.

Prachtig, gewoon omdat het zo is.

PeterPen schreef:

Een laatje werd opengeschoven, vol met spijkers en schroeven zo te horen en weer dicht gedaan, even werd het stil, waarna de vloer begon te kraken en Kaptein Spijker naar buiten stapte.

De zin is mij duidelijk. Het is goed genoeg zo. Kan het beter? Twee zinnen misschien.
Een laatje werd opengeschoven, vol met spijkers en schroeven zo te horen, en weer dicht gedaan. Even werd het stil, waarna de vloer begon te kraken en Kaptein Spijker naar buiten stapte.

PeterPen schreef:

Snel graaide hij de bal van het gras toen hij plotseling verstijfde,...er ging een deur open.

Technisch is - verstijfde,...er - niet oké. Het verstijven is een direct gevolg van het open gaan van de deur. Daar zit geen pauze tussen. Een spatie achter de komma. Een spatie achter het beletselteken.
https://onzetaal.nl/taaladvies/beletselteken/

PeterPen schreef:

Zijn andere hand omklemde zijn wandelstuk waarvan de knokkels langzaam wit kleurde.

Een mooi detail dat spanning aangeeft.
Maar ... bedoel je wandelstok? Een knokkel kleurde wit. Twee knokkels kleurde/kleurden wit?

PeterPen schreef:

Hij boog zich wat naar voren en keek de tuin rond, de vijfentwintig kabouters die ze eerder hadden geteld was waarschijnlijk maar de helft van wat er werkelijk stond.

Was of waren? Deze zin is een aanwijzing hoe jouw schrijfstijl zich kan ontwikkelen. Zelf schrijf je;

PeterPen schreef:

Ik heb het behoorlijk ingekort, veel zijweggetjes weggelaten.

Het zijweggetje is hier de hoeveelheid kabouters. Het waren er 25. Het zijn er nu meer dan 25. Waarschijnlijk[?] 50. Is het aantal van belang in het verhaal?

Ja, het is van belang. Ik vind de eenmalige beeldvorming die je overbrengt prima. Maar de tweede keer is mogelijk overbodig.

Nee, het is van geen belang. Dan hoeft het niet meer behandeld te worden.

Een schrijver kan zich aanleren zijweggetjes te vermijden. Gelukkig voor de schrijvers die van zijweggetjes houden - er zijn lezers die van uitweidende-zijwegen houden.

Ooit protesteerde ik tegen het 'monopolie der oude heren'. Nu ben ik er zelf één.

PeterPen
Laatst aanwezig: 14 uren 56 min geleden
Sinds: 25 Dec 2017
Berichten: 8

Hoi Yrret,

Bedankt voor de uitgebreide reactie,
De kabouters gaan een rol spelen, een grote zelfs, hoewel die ver af staan van de traditionele tuinkabouter.
spriggans en imp's om er een paar te noemen.

Wandelstuk moet natuurlijk wandelstok zijn, het vervelende van pages.

kleurde moet inderdaad kleurden zijn, een foutje van mezelf, daar kan ik pages niet de schuld van geven.

Toch weer wat wijzer geworden, bedankt

PeterPen

Sandra Vega
Laatst aanwezig: 1 uur 51 min geleden
Sinds: 3 Jan 2018
Berichten: 23

Dag PeterPen

Wat 'literair' schrijven betreft heb ik zelf nog veel te leren; commentaren op dat vlak laat ik liever aan anderen over. Maar ik kan je wel laten weten dat ik als kind zeker benieuwd zou zijn naar het vervolg.

Mag ik je wel pure taalkundige raad geven? Yrret wees je al op de fout dat je bij een meervoudig onderwerp het werkwoord in het enkelvoud vervoegt. Het viel me op dat je diezelfde fout vaker maakt dan enkel in de voorbeelden die Yrret aanhaalt (de scharnieren (meervoud) knarste (enkelvoud)) Besteed daar aandacht aan in de gehele tekst.
Taalkundige/grammaticale fouten staan volgens mij ook in de volgende zin: 'Zijn mond viel open van ongeloof en merkte waarschijnlijk niet eens dat zijn sigaar tussen zijn lippen vandaan gleed ... en in de pot verf belande ...'
In het eerste deel van de zin is 'zijn mond' het onderwerp. In het tweede deel van de zin is 'hij' het onderwerp, dat woord moet je dus toevoegen: ' ... en hij merkte waarschijnlijk niet eens ...' ; anders is het alsof 'zijn mond' iets niet merkte. En de stam van belanden eindigt op -d; bijgevolg is de verleden tijd met dubbele 'd': belandde.

Succes met je verhaal!
Sandra

PeterPen
Laatst aanwezig: 14 uren 56 min geleden
Sinds: 25 Dec 2017
Berichten: 8

Hoi Sandra

Bedankt voor de goed raad, ik zie het nu ook en moet daar beter op letten.
Leuk om te horen dat als je kind zou zijn, benieuwd bent op het vervolg, ik probeer dit vast te houden.

Peter

PeterPen

Schrijven Magazine

Heel veel schrijftips natuurlijk! Maar wat nog meer?

Lees het hier!
A A N B I E D I N G Schrijven Magazine

1 jaar voor slechts € 26,50 én 3 cadeaus!

Profiteer nu!
Verkoopt jouw boekhandel Schrijven Magazine?

Benieuwd of jouw boekhandel of kiosk Schrijven Magazine verkoopt? Zoek het op in de storelocator...

Zoek een verkooppunt
Volkskrant looft Schrijven Magazine

In een stuk getiteld: 'Schrijven Magazine, omdat iedereen schrijver wil worden'.

Lees meer