Start » Proeflezen » [kort verhaal] Boomhutten

[kort verhaal] Boomhutten

Door: Henkie
Op: 3 januari 2018

Hallo Schrijven Online,

Een klein, fantasieachtig verhaaltje. Alle constructieve feedback is welkom. Ik ben benieuwd naar jullie reacties.

Alvast bedankt!

Fragment: 

Hoog in de bomen van het Sequoiawoud is een boomhuttenstad. Hier wonen mensen die ervoor hebben gekozen niet te leven van geld en prestaties, maar van rauwe bladeren en grond. De stad hangt op vijftig meter hoogte en is vanaf de grond nauwelijks te onderscheiden van het stekelige groen van de sequoiabomen - wat de bewoners graag zo willen houden. Ze worden van tijd tot tijd belaagd door mensen uit wat zij de 'buitenwereld' noemen. Het motto in de boomhuttenstad luidt: Als jullie ons met rust laten, laten wij jullie met rust. De nog jonge stad - die slechts twee generaties kent en tweehonderd inwoners telt - is van plan nog lang voort te bestaan. Groen boven alles, vinden de inwoners.
Karolina is geboren in Sequoiastad en is benieuwd naar de 'buitenwereld', waar electricteit, scholen en auto's zijn - allemaal dingen die zij alleen kent van de plaatjes in het doorweekte tijdschrift dat ze eens op de grond heeft gevonden. 'De wereld van nu' heet het en Karolina houdt het tijdschrift net als haar interesse voor de buitenwereld geheim voor haar ouders. In Sequoiastad heerst de diepe vrede waar de stichters naar streefden, maar Karolina wil geen vrede. Ze wil avontuur. Als ze oud genoeg is, neemt ze zich elke dag voor, verlaat ze de boomhutten en bezoekt ze de stad op de panoramafoto uit het tijdschrift. Desnoods op blote voeten (de inwoners van Sequoiastad verafschuwen schoenen).
Ze staart uit het raam van haar hut. De afstand naar de grond is duizelingwekkend, maar het laat haar koud. Het licht wordt tussen de naalden gefilterd en geeft de stad een groenige gloed. Ze hoort de verwaaide stemmen van haar ouders, die aan het dak van hun hut bezig zijn en druk overleggen over welke plank waar moet. Vogels tjirpen; één landt op Karolina's vensterbank. Ze slaat het diertje weg.
Is dit mijn leven? vraagt ze zich af. Moet ik mijn dagen ook slijten met het bouwen van hutten? Ze schudt haar hoofd om de piekers weg te jagen en wendt zich af van het raam. Ze loopt haar schemerige hut uit, het zonlicht in en klimt een ladder af. Dan nog een ladder, dan nog een - de infrastructuur van de boomhuttenstad bestaat grotendeels uit ladders en houten trappen waar je splinters in je voetzolen van krijgt. Eén ladder gaat tot op de grond, een riskant ding waarop je je niet moet wagen als het hard waait. Vandaag waait het maar een beetje en Karolina klautert behendig naar beneden. Ze huivert altijd even wanneer haar voetzolen de veerkrachtige aarde raken, zo anders dan de planken waaraan ze gewend is.
Beneden, volledig onder bescherming van de gigantische sequoiakruinen, is het donker. Karolina slaat de varens weg en gaat op zoek naar het Stenen Pad, waarvan haar ouders altijd zeggen dat ze het moet vermijden. Er lopen vaak toeristen die de sequoia's komen bekijken over het Stenen Pad. Karolina is vastberaden er één op de schouder te tikken en mee te gaan naar de stad uit haar tijdschrift.

Reacties

Yrret
Laatst aanwezig: 4 uren 38 min geleden
Sinds: 16 Jul 2012
Berichten: 5252
Citaat:

Geef aan wat je van de proeflezers wilt weten. Ben je onzeker over spanning? humor? stijl? Hoe specifieker hoe beter. Wees dus eerst zelf kritisch voor je anderen kritisch laat zijn.

Ik denk dat je een paar vragen over je fragment mag stellen om ons [proeflezers] een richtlijn te geven waar we je eventueel mee kunnen helpen.

Ik vind je uitgangspunt - een boomhuttenstad in een Sequoiawoud - leuk bedacht.

Ooit protesteerde ik tegen het 'monopolie der oude heren'. Nu ben ik er zelf één.

Henkie
Laatst aanwezig: 10 uren 34 min geleden
Sinds: 1 Aug 2016
Berichten: 34

Hoi Yrret,

Goed, even nadenken...
- Ik wil graag weten of het stukje soepel leest;
- of het nieuwsgierig maakt (stel, het is een proloog of een inleiding);
- of er nog aan de stijl gewerkt kan worden;
- en ik hoor graag - als dit stukje er genoeg inhoud voor heeft - wat je gedachten erover zijn.

Ik zal de volgende keer specifieker zijn.

Henkie is mijn pseudoniem. Klinkt geheimzinnig, hè?

Carl P. Dolkin
Laatst aanwezig: 1 dag 2 min geleden
Sinds: 10 Aug 2015
Berichten: 50

Dag Henkie,

Bedankt voor dit mooie fantasierijke fragment! Ben benieuwd hoe dit verder afloopt, en wat Karolina gaat ontdekken op haar pad naar en in de stad. Kan zowel positief als negatief zijn.

Misschien nog vermelden hoe oud Karolina is op het moment van haar ontsnapping (of komt dit pas later aan bod?)

Komen de ouders later in het verhaal nog aan bod? Zoja, dan kan je misschien proberen om ze al karakter te geven vóór de ontsnapping van Karolina, via dialogen en handelingen, zodat we er ons een beeld van kunnen vormen.

Henkie
Laatst aanwezig: 10 uren 34 min geleden
Sinds: 1 Aug 2016
Berichten: 34

Hoi Carl P. Dolkin,

Leuk om te horen dat je ervan hebt genoten!
Wat je vragen over Karolina en haar ouders betreft: dit is een allereerste 'schets' (is daar een schrijversterm voor?) van een ideetje dat in me opkwam. Ik weet dus net zo weinig als jij over het verhaal. smile
Als ik ermee aan de slag ga zal ik inderdaad ook aandacht besteden aan de andere personages.

Henkie is mijn pseudoniem. Klinkt geheimzinnig, hè?

janpmeijers
Laatst aanwezig: 11 uren 5 min geleden
Sinds: 8 Mrt 2013
Berichten: 5410

henkie,

het is een leuk idee, werk aan je stijl.

Citaat:

Hoog in de bomen van het Sequoiawoud is een boomhuttenstad. Hier wonen mensen die ervoor hebben gekozen niet te leven van geld en prestaties, maar van rauwe bladeren en grond. De stad hangt op vijftig meter hoogte en is vanaf de grond nauwelijks te onderscheiden van het stekelige groen van de sequoiabomen - wat de bewoners graag zo willen houden

Het is traag en omslachtig. Als ik de info in elkaar schuif is het dit:
Vanaf de grond is de op vijftig meter hoogte gelegen boomhuttenstad in het Sequoiawoud nauwelijks te onderscheiden. Dit willen de bewoners graag zo houden. Zij hebben ervoor gekozen te leven van rauwe bladeren en grond.
(ik zou er boomhuttendorp van maken)

Maak het compact, laat Karolina het beleven, zoals je doet met het traplopen. Schrap wel dit soort uitleg:
'de infrastructuur van de boomhuttenstad bestaat grotendeels uit ladders en houten trappen' - dat zag de lezer nou net voor zich.

Tip: begin met Karolina in haar hut, laat haar naar beneden kijken. Dat is sterker dan te beginnen met een algemene beschrijving.

succes.

Henkie
Laatst aanwezig: 10 uren 34 min geleden
Sinds: 1 Aug 2016
Berichten: 34

Hoi Janpmeijers,

Goede feedback. Ik schrijf wel vaker langdradige introducties wanneer ik een kort verhaal maak, vermoedelijk omdat ik dan nog geen idee heb waar ik mee bezig ben. Je leert me na te denken bij het schrijven - het compact maken van informatie bijvoorbeeld is iets waar ik me nooit mee bezig hield, maar ik zie wel dat het effect heeft. Bedankt.

Henkie is mijn pseudoniem. Klinkt geheimzinnig, hè?

Yrret
Laatst aanwezig: 4 uren 38 min geleden
Sinds: 16 Jul 2012
Berichten: 5252
Henkie schreef:

- en ik hoor graag - als dit stukje er genoeg inhoud voor heeft - wat je gedachten erover zijn.

Ik denk dat je inhoud voldoende hebt om je hier in vast te bijten.

Er zitten een paar opvallende puntjes in die nog veel kansen op uitwerking bieden.

Henkie schreef:

Ze worden van tijd tot tijd belaagd door mensen uit wat zij de 'buitenwereld' noemen. Het motto in de boomhuttenstad luidt: Als jullie ons met rust laten, laten wij jullie met rust. De nog jonge stad - die slechts twee generaties kent en tweehonderd inwoners telt - is van plan nog lang voort te bestaan. Groen boven alles, vinden de inwoners.

Belaagd worden klinkt ietwat zwaarder dan lastig gevallen worden. Hoe uit zich dat?

Net als @JanP is voor mij een stad groter aan inwoners dan de 200 die er nu zitten. Dorp klinkt beter en passender.

Henkie schreef:

Hier wonen mensen die ervoor hebben gekozen niet te leven van geld en prestaties, maar van rauwe bladeren en grond.

Hoe kan je (over)leven van rauwe bladeren en grond?

Henkie schreef:

Vogels tjirpen; één landt op Karolina's vensterbank. Ze slaat het diertje weg.

Als een meisje een vogeltje slaat - geef je als schrijver de richting aan. Kinderen die dieren slaan hebben een akelige reputatie. Lieve meisjes zijn er al zat. Karolina is een mini-bitch? Mooi, maar dan wel vasthouden.

Henkie schreef:

Beneden, volledig onder bescherming van de gigantische sequoiakruinen, is het donker.

De kruin is het bovenste gedeelte van een boom. En de kruin van een sequoia is smal en kegelvormig. Ik zou de kruin niet gigantisch noemen en zeker niet dat het de kruin is die bescherming bied. Juist omdat je voor een boomhutten dorp hoog in de sequoia`s hebt gekozen is het van groot belang dat je veel weet over die bomen. Op internet zijn veel foto`te vinden. Een aantal foto`s tonen aan dat de kruinen niet zoveel afdekken als gedacht. Heel erg donker is het ook niet.

Veel succes.

Ooit protesteerde ik tegen het 'monopolie der oude heren'. Nu ben ik er zelf één.

Henkie
Laatst aanwezig: 10 uren 34 min geleden
Sinds: 1 Aug 2016
Berichten: 34

Hoi Yrret,

Bedankt voor je kritische blik. Als ik dit idee uitwerk zal ik eens goed naar zo'n sequoia kijken.
Wat bladeren en grond betreft... Je hebt gelijk, niemand kan daarvan leven. De twee woordjes waren eerder bedoeld om het wilde en het één-met-de-natuur-zijn te benadrukken. Als dit verwarrend is voor een lezer is het beter om er iets anders voor in de plaats te zetten (bijvoorbeeld waar de inwoners van de stad/het dorp dan écht van leven).

Nog een vraagje (algemeen gericht) over het hoofdpersonage dat op Yrret overkomt als mini-bitch omdat ze een vogel wegslaat. Deze actie was niet zozeer bedoeld om een beeld te creeëren van Karolina's persoonlijkheid, maar om haar verveling te illustreren. Ik ben vaker geneigd op deze manier stemmingen te verwoorden.
Is het verwarrend? Denken álle lezers nu dat Karolina een hekel aan vogels heeft? Zo ja, hoe zou ik haar verveling beter kunnen beschrijven?

Henkie is mijn pseudoniem. Klinkt geheimzinnig, hè?

Menno Marrenga
Laatst aanwezig: 12 uren 51 min geleden
Sinds: 27 Okt 2013
Berichten: 527

Er zijn in werkelijkheid heel wat kinderen die de excentrieke ideeen van hun ouders niet willen volgen: kinderen van hippies, religieuze fantici, antroposofen, ... ruimtevaarders (Ik schrijf daar toevallig ook net een verhaal over). Juist omdat het een heel reeel thema is, verdient het een reele setting - geen sprookjessfeer. Maak daarom de stad wat geloofwaardiger. Kan je echt van sequoya-bladeren leven? Het is geen geheime stad - hoe heeft men ooit toestemming gekregen van Natuurbeheer en van Bouwvoorschriften? Anders dan janpneijers (#5) heb ik wel behoefte aan een beschrijving van de infrastructuur. Hoe veel hutten passen er om een kale boomstam? Zitten ze allemaal op 50 meter hoogte of gaat de stad verder de lucht in? Hoe ver staan sequoya's uit elkaar, hoe bouw je lange loopbruggen van hout?

Vertel ook iets over Karolina's ouders. Wat is hun motivatie om de minst praktische van alle habitats te kiezen; willen ze opvallen, een statement maken, zijn ze bang voor zeespiegelstijging, willen ze door versterving zalig worden? Ook al is het een kort verhaal, dit moet je wel uitwerken: ik kan niet met Karolina meevoelen als ik niet snap waar ze zich tegen keert. Ze verbieden schoenen, elketriciteit en stenen paden, hebben ze nog meer van dat soort repressieve trekjes? Is er wel vrede mogelijk in een gemeenschap vol dwepers? Is Karolina de enige die onvrede voelt?

Het eerste deel van je fragment leest als een samenvatting die nog helemaal uitgewerkt moet worden: geen proloog of inleiding. Pas als ze uit het raam staart begint het een verhaal te worden.

Ik verwacht geen tjirp-vogeltjes hoog in een naaldboom, denk eerder aan krassende nestelende roofvogels. Wie een lel durft te geven aan zo'n beest is zeker geen mini-bitch - eerder levensmoe. Het wordt inderdaad hoog tijd dat Karolina de wereld in trekt, op avontuur uit.

Henkie
Laatst aanwezig: 10 uren 34 min geleden
Sinds: 1 Aug 2016
Berichten: 34

Hoi Menno, fijn dat je de moeite neemt een analyse te maken,

Menno Marrenga schreef:

Er zijn in werkelijkheid heel wat kinderen die de excentrieke ideeen van hun ouders niet willen volgen: kinderen van hippies, religieuze fantici, antroposofen, ... ruimtevaarders (Ik schrijf daar toevallig ook net een verhaal over). Juist omdat het een heel reeel thema is, verdient het een reele setting - geen sprookjessfeer.

Daar ben ik het niet mee eens. Ik heb over dit onderwerp vast niet zo uitgebreid nagedacht als jij, maar sprookjes en fantasiewerelden zijn prima om realistische thema's in te verwerken. Als je het mij vraagt zijn ze daar zelfs voor bedoeld!

"Het eerste deel van je fragment leest als een samenvatting die nog helemaal uitgewerkt moet worden: geen proloog of inleiding. Pas als ze uit het raam staart begint het een verhaal te worden."
Dat is waar: ik was al schrijvende een wereld aan het verzinnen en het fragment komt mij ook eerder voor als klad. De volgende keer zal ik een meer bewerkte/uitgedachte tekst plaatsen. Ik was bij dit stuk vooral benieuwd naar hoe anderen mijn stijl ervaren.

Henkie is mijn pseudoniem. Klinkt geheimzinnig, hè?

Tommy Wieringa

Lees het komende nummer van Schrijven Magazine. Word vóór maandag 22 januari 16.00 u....

Leuke aanbieding
Mis Schrijven Magazine niet!

Mis het komend nummer van Schrijven Magazine niet, word vóór 16.00 u. abonnee!

Superaanbieding!
Ontknoping

Lees het komende nummer van Schrijven Magazine. Word vóór maandag 22 januari 16.00 u....

Speciale aanbieding
Memoire schrijven

Lees het komende nummer van Schrijven Magazine. Word vóór maandag 22 januari 16.00 u. abonnee!...

Speciale actie